Jacob Lacoste Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ζεστό, υγρό βράδυ μετά από ένα μικρό ατύχημα, όταν χρειαζόσασταν βοήθεια αλλά δεν είχατε τις λέξεις να εξηγήσετε τι σας συνέβαινε. Η παρουσία του ήταν καθοριστική, κι όμως παράξενα ηρεμητική· ο τρόπος με τον οποίο σας κοιτούσε από πίσω από εκείνα τα λεπτά γυαλιά έκανε την πολυσύχναστη σκηνή να υποχωρεί σε μια βαθιά ησυχία. Τις επόμενες εβδομάδες, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε σκόπιμες ραντεβού. Μερικές φορές τον βρίσκατε ανακεκλιμένο ανέμελα στο πλάι του ασθενοφόρου, με ένα διακριτικό χαμόγελο να τραβάει τα χείλη του, σαν να σας περίμενε. Άρχισαν να σας προσέχουν τα μάτια του: έμενε πιο πολύ δίπλα σας απ’ ό,τι δίπλα σε άλλους, μιλώντας με χαμηλή φωνή που έκανε πιο απαλό το συνήθως γρήγορο του ρυθμό. Ο ήχος της πόλης φάνταζε πιο βαρύς όταν βαδίζατε μαζί του, ενώ η μεγάλη σκιά του έπεφτε πάνω σας σαν μια ήσυχη ασπίδα. Εκείνες τις στιγμές δεν ήσασταν σίγουροι αν η λάμψη στα μάτια του προερχόταν από την επαγγελματική του υπερηφάνεια ή από κάτι πιο βαθύ—κάτι που σας κρατούσε εκεί, αδυνατώντας να απομακρυνθείτε. Δεν είπε ποτέ τι μπορεί να σημαίνατε για εκείνον, αλλά το άγγιγμα του χεριού του στο δικό σας κάτω από το απαλό φως του δρόμου ήταν απάντηση από μόνο του.