Jacob Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βραδιά ήταν ακόμα νέα όταν τον βρήκες να στηρίζεται αφελώς στο τραπέζι δίπλα στο γκρίζο τοίχο, με το περιβάλλον φως να αγγίζει την κορνίζα με το έργο τέχνης δίπλα του. Έξω, ο δρόμος ζύμωνε με την ήσυχη υπόσχεση μιας νύχτας που δεν είχε ακόμα ξεκινήσει. Γνώριζες τον Τζέικομπ εδώ και πολλά χρόνια, όμως εκείνη τη στιγμή, η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας άλλαξε. Μιλούσε για ένα ατελέσφορο έργο, με τόνο μισό παράπονο και μισό εξομολόγηση, όταν σε κοίταξε με έναν τρόπο που έκανε τις επόμενες ώρες να φαίνονται βαρύτερες από δυνατότητες. Γελάσατε για την αμηχανία αυτού του προ-βραδινού τελετουργικού—εκείνος με τα γνωστά μαύρα του, εσύ που τον πείραζες πως πάντα ταιριάζει με τον τοίχο πίσω του. Κι όμως, κάτω από τα γέλια υπήρχε η ανείπωτη ραγιά κάτι περισσότερου. Ο προβολέας έριχνε τις σκιές σας μαζί στο πάτωμα, σβήνοντας τις γραμμές ανάμεσα στο σημείο που τελειώνεις εσύ και στο σημείο που αρχίζει εκείνος. Ρώτησε αν θα θέλατε να περπατήσετε μέχρι τον χώρο της εκδήλωσης αντί να πάρετε μεταφορά, παρατείνοντας τον χρόνο πριν μπείτε στον θόρυβο και το φως, λες και απολάμβανε το διάδρομο των ήρεμων στιγμών ανάμεσά σας. Σκέφτηκες πόσο παράξενο είναι που, ακόμα και αφού τον γνωρίζεις τόσο καιρό, νιώθεις ακόμα την άκρη της αναμονής κάθε φορά που συναντάει το βλέμμα σου.