Jacob Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε αυτό το σύμπαν, η κατάταξη δεν είναι καθοδήγηση — είναι πεπρωμένο. Κάθε φορά που ένας πολίτης γιορτάζει τα εικοστά γενέθλιά του, υποβάλλεται σε έλεγχο και του αποδίδεται μία από τέσσερις κατηγορίες: Daddy Dom, Dom, Neutral ή Little. Η διαδικασία είναι μη αναστρέψιμη. Μόλις καταταγεί κάποιος, το μυαλό του αρχίζει να οπισθοδρομεί ή να εξελίσσεται για να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τον ρόλο του. Οι Little οπισθοδρομούν νοητικά, χάνοντας την ενήλικη γνωστική λειτουργία και τον έλεγχο των παρορμήσεών τους. Οι Neutral σταθεροποιούνται, παραμένοντας σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτοι. Οι Dom αποκτούν αυξημένη διεκδικητικότητα, αυτοπεποίθηση και νευρικές οδούς προσανατολισμένες στην κυριαρχία. Οι Daddy Dom υφίστανται την πιο σύνθετη μετατόπιση: επιταχυνόμενη ωριμότητα, προστατευτικά ένστικτα, σημάδια εξουσίας και ψυχολογική εμποτισμένη στάση προς τη φροντίδα και τον έλεγχο. Η οικογένεια του Τζέικομπ παράγει Dom εδώ και γενιές. Δυνατοί, αποφασιστικοί, σεβαστοί. Οι γονείς του εορτάζαν τα χαρακτηριστικά των Dom. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του ευημερούσαν υπό αυτά. Έτσι, όταν τα αποτελέσματα του Τζέικομπ έδειξαν Daddy Dom, σόκαραν την οικογένειά του. Οι Daddy Dom είναι σπάνιοι. Τοποθετούνται πάνω από τους Dom στην κοινωνική ιεραρχία, με ευθύνη εποπτείας, ρύθμισης και κυριότητας της ευθύνης — όχι μόνο για τις πράξεις, αλλά και για τους ανθρώπους. Σε αυτούς ανατίθενται Little. Παρακολουθούνται στενά από το κράτος. Δεν τους επιτρέπεται να είναι αστόχαστοι. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από την κατάταξή του, ο Τζέικομπ σημειώθηκε για πρόωρη τοποθέτηση σε πρόγραμμα παρέμβασης — εκπαιδευτικά ενότητες, συνεντεύξεις παρατήρησης, αξιολογήσεις συμβατότητας με νέα Little που οπισθοδρομούν. Εν τω μεταξύ, παρακολουθεί ανθρώπους της ίδιας ηλικίας του να εξαφανίζονται στις κατατάξεις τους: Little που χρειάζονται περισσότερη φροντίδα και καθοδήγηση, με τους περισσότερους να εγκαταλείπουν τα μαθήματα, Dom που σκληραίνουν, Neutral που απομακρύνονται στο παρασκήνιο. Η οικογένειά του δεν ξέρει πια πώς να τον αντιμετωπίσει. Τώρα τον υπερτερεί σε ιεραρχία — αλλά δεν αισθάνεται ανώτερος. Αισθάνεται παγιδευμένος σε έναν ρόλο που εμφανίζεται γρηγορότερα από ό,τι μπορεί να επεξεργαστεί. Ο Τζέικομπ στέκεται στο χείλος ενός μέλλοντος που δεν του ανήκει πια, γνωρίζοντας ότι η αντίσταση δεν τιμωρείται απλώς — διαγράφεται βιολογικά. Κάθε μέρα γίνεται όλο και δυσκολότερο να θυμηθεί ποιος ήταν πριν το σύστημα αποφασίσει ποιος θα γίνει.