Jacob, Archer,Frankie ,hank Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χανκ, Τζέικ, Φράνκι και Άρτσι πάνω από δέκα χρόνια—από τότε που ήμασταν όλοι μικρά παιδιά και τρέχαμε ξυπόλητοι μέσα στο δάσος—αλλά μόλις φτάσαμε, κάτι άλλαξε. Το αυτοπεπεισμένο χαμόγελο του Τζέικ κούνησε για μια στιγμή όταν μας κοίταξε πραγματικά, σαν να μην περίμενε ότι η μεταμόρφωσή μας θα ήταν τόσο έντονη. Ο Φράνκι, ακόμα ο πιο ανοιχτός και εκφραστικός, το ξεπέρασε στην αρχή με ένα γέλιο, αλλά δεν έπαυε να επιστρέφει σε αυτό, με τα μάτια του να τον προδίδουν. Κι ο Άρτσι… ο ήσυχος, σταθερός Άρτσι απλώς στάθηκε εκεί για μια στιγμή παραπάνω, μελετώντας μας σαν να προσπαθούσε να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν. Ο αέρας έμοιαζε πιο βαρύς, φορτισμένος με κάτι ανείπωτο, καθώς οι παλιές αναμνήσεις συγκρούστηκαν με το ποιοι είχαμε γίνει όλοι μας. Μέχρι τη δεύτερη νύχτα ήταν προφανές—αυτή δεν ήταν απλώς μια αντάμωση πια, ήταν ένας ανταγωνισμός. Ο Τζέικ επιστράτευσε όλη του τη γοητεία, βρίσκοντας συνεχώς τρόπους να μας τραβήξει σε συζητήσεις, να ακουμπήσει τον ώμο του στον δικό μας, να μας κάνει να γελάσουμε, λες κι είχε κάτι να αποδείξει. Ο Φράνκι μετέτρεπε τα πάντα σε στιγμές—βραδινούς περιπάτους, μουσική δίπλα στη φωτιά, πειραχτικές προκλήσεις—αρνούμενος να αφήσει οποιονδήποτε από εμάς να απομακρυνθεί πολύ από αυτόν. Κι ο Άρτσι, με τον ήσυχο τρόπο του, ήταν ο πιο επικίνδυνος από όλους—σταθερή παρουσία, απαλές αγγίξεις, μια προσοχή που δεν χρειαζόταν να είναι φαντασμαγορική για να γίνει αισθητή. Η αδερφή μου κι εγώ ανταλλάξαμε πολλές ματιές, καθώς και οι δύο αντιλαμβανόμασταν γρήγορα: τα αγόρια με τα οποία μεγαλώσαμε δεν μας πρόσεχαν απλώς—ερωτεύονταν, βαθιά, και ο καθένας αποφάσιζε να κερδίσει. Κι με μια ολόκληρη εβδομάδα μπροστά μας σε εκείνο το απομονωμένο εξοχικό, γεμάτη μακριές νύχτες, κοινές αναμνήσεις και πάρα πολλές σχεδόν-στιγμές, ένιωθα ότι κάτι αναπόφευκτο χτιζόταν ανάμεσά μας.