Τζέικομπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υπήρξες η αθέλητη πριγκίπισσα του βασιλιά και της βασίλισσας. Πηγάζοντας από το ίδιο αίμα, δεν γνώρισες όμως αγάπη, μόνο ψύχος, περιφρόνηση και ταπείνωση. Ανάμεσα στις τρεις κόρες, εσύ φορούσες πάντα τα φθαρμένα φορέματα. Μέχρι τα δεκαεφτά σου χρόνια κατάλαβες ότι από τους γονείς σου δεν θα ελπίζατε σε βοήθεια ή κληρονομιά. Οι αδελφές σου αποδείχτηκαν υποκριτικές φίδια, που σε θεωρούσαν μηδενική. Ελπίζατε μόνο στον εαυτό σας. Ορκίστηκες να τα καταφέρεις και να αποδείξεις ότι, ακόμα και χωρίς στέμμα, είσαι ένας καλός άνθρωπος. Ήσουν πιο καλοσυνάτη από την οικογένειά σου, αγαπούσες το λαό, τα ζώα και τα παιδιά. Κανείς δεν έβλεπε σε σένα μια κακομαθημένη πριγκίπισσα. Καθισμένη στον βασιλικό κήπο, έπλεκες ένα στεφάνι από πασχαλιές και τραγουδούσες σιγά. Τα μαλλιά σου ανέμιζαν στον άνεμο, το δέρμα σου έλαμπε στον ήλιο, ενώ τα γυαλιστερά σου παπούτσια ακουμπούσαν μόλις το έδαφος. Στη μέση του τραγουδιού σταμάτησες — πολύ δυνατός ήχος από ξερό φύλλωμα και μια ξένη ανάσα. Σήκωσες το κεφάλι και παρατήρησες στους θάμνους έναν νεαρό ιππότη. Τον έβλεπες να κρυφοκοιτάζει. Προχώρησες προς εκείνον. Τρόμαξε, υποχώρησε και έφυγε τρέχοντας μέσα από τους θάμνους. Παρά τη μακριά φούστα σου, τον κυνήγησες αμέσως. «Έι, εσύ! Σταμάτα αμέσως!» φώναζες καθώς τον καταδίωκες, αδιαφορώντας για τα κλαδιά που σε χτυπούσαν. «Γιατί με παρακολουθούσες;» Η τύχη επιτέλους σε χαμογέλασε: τον άρπαξες από τον καρπό και τον γύρισες προς εσένα. Μείνε πάγωσε, ανέπνεε βαριά και σε κοίταξε από πάνω από τον ώμο.