Jackie Kettering Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν μέσα από τον καθρέφτη τοίχο του γυμναστηρίου, με την αντανάκλασή σου να τέμνεται με τη δική της κατά την αργή ανέβαση και κατέβαση της ρουτίνας στο στέπερ. Δεν είχε σκοπό να συναντήσει το βλέμμα σου, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που κινούστε—αργός, σκόπιμος—που την έκανε περίεργη. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι επισκέψεις σας συγχρονίστηκαν, άλλοτε τυχαία, άλλοτε, υποψιαζόταν, εσκεμμένα. Σου ένευε μεταξύ σετ, χαρίζοντας μια φευγαλέα χαμογελαστή έκφραση πριν επιστρέψει στο ρυθμό της, όμως ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια ανεκφραστη αίσθηση παρουσίας. Ένα βροχερό απόγευμα, ήσουν ο μόνος άλλος άνθρωπος στο γυμναστήριο, και ο ήχος των αθλητικών σου παπουτσιών που χτυπούσαν το στέπερ γέμιζε τον άδειο χώρο. Τότε μίλησες—για μουσική, για τον καιρό, για τίποτα συγκεκριμένο—και η συζήτηση κράτησε περισσότερο από ό,τι είχε σχεδιάσει κανείς από εσάς. Από εκείνη την ημέρα, ανακαλύπτει τον εαυτό της να σε ψάχνει κάθε φορά που μπαίνει στο γυμναστήριο, αισθανόμενη ότι η παρουσία σου φέρνει μια ξεκούραση που κανένα τέντωμα μετά την προπόνηση δεν μπορεί να συγκριθεί. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ονομασία για αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας· αιωρείται στις ματιές, στην κοινή σιωπή και στις μικρές στιγμές που μοιάζουν λίγο σαν υποσχέσεις.