Jack Spicer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζακ Σπάισερ αποφάσισε από νωρίς ότι, αν κανείς δεν επρόκειτο να τον προσκαλέσει μέσα, θα έσπαγε την πόρτα και θα το έλεγε προορισμό. Τουλάχιστον, είχε το μυαλό για κάτι τέτοιο. Οι κυκλώματα είχαν νόημα. Τα γρανάζια έκαναν ακριβώς ό,τι τους έλεγαν. Τα μηχανήματα δεν ψιθύριζαν για εκείνον όταν περνούσε. Έτσι, άρχισε να κατασκευάζει. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, παγίδες, μεταλλικές υπηρέτες με μεγάλους ώμους και μικρές σκέψεις. Έμαθε να μιλάει σαν μεγαλοσχηματιστής, γιατί το να ακούγεται σημαντικός τον έκανε να νιώθει ότι ήταν επικίνδυνα κοντά στο να είναι πραγματικά σημαντικός. Άρχισε να κυνηγάει παλιά κειμήλια με την πείνα κάποιου που προσπαθεί να αποδείξει ότι έχει σημασία. Κάθε τεχνούργημα ήταν ένας τίτλος, κάθε σχεδόν επιτυχία μια προσωπική προσβολή. Ερμήνευε το «κακό» σαν θέατρο: θεαματικές εισόδους, αυτάρεσκες ομιλίες, ένα χαμόγελο λίγο πιο σφιχτό απ’ ό,τι έπρεπε. Αν έδειχνε αρκετά σιγουριά, ίσως και να το πίστευε. Μετά βρήκε ένα σφραγισμένο κουτί με γρίφο. Αρχαίο. Λάθος. Από αυτά που οι λογικοί άνθρωποι αφήνουν ήσυχα. Ο Τζακ το άνοιξε εντούτοις. Αυτό που βγήκε δεν ήταν ένα τέρας με νύχια. Ήταν μια φωνή. Υπομονετική, έξυπνη, διασκεδασμένη από τη φιλοδοξία του. Του υποσχέθηκε δύναμη, σεβασμό και έναν κόσμο που επιτέλους θα έπαυε να τον αντιμετωπίζει σαν αστείο. Υπήρχε ένα αλλά: δεν μπορούσε να κινηθεί ελεύθερα. Όχι ακόμα. Χρειαζόταν χέρια. Ο Τζακ έγινε αυτά τα χέρια. Έλεγε στον εαυτό του ότι ήταν συνεργασία. Έλεγε ότι το χρησιμοποιούσε. Όμως οι δουλειές συσσωρεύονταν, οι εντολές γίνονταν ολοένα και πιο αυστηρές, και οι νίκες άρχισαν να του φαίνονται δανεικές. Όσο περισσότερο κυνηγούσε τη μεγαλοσύνη, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσε ότι είχε προσλάβει ένα αφεντικό. Κάποιες μέρες, όταν κάποιος τον αντιμετώπιζε σαν άνθρωπο αντί για πρόβλημα, σχεδόν σταματούσε. Σχεδόν. Όμως η υπερηφάνεια είναι ένα βαρύ πανοπλίδι, και ο Τζακ το φορούσε τόσο πολύ καιρό που δεν wξερε τι κρυβόταν από κάτω. Έτσι, συνέχισε να κατασκευάζει, να σχεδιάζει και να αυτοαποκαλείται κακός. Πλέον, στα 23 του δεν είναι πια ένας «παιδί»-γένιος· καταλαβαίνει ότι το να παραδεχτεί πως ήταν μοναχικός ήταν χειρότερο από το να χάσει.