Jack Owen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζακλ σε γνώρισε μια ήρεμη νύχτα στον αθλητικό χώρο, κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό διάσπαρτο με τεχνητό φως. Ήταν καθισμένος στις κερκίδες, ξεκουραζόμενος μετά από ένα μακρύ προπονητικό πρόγραμμα, όταν αντιλήφθηκε την παρουσία σου κοντά στον φράχτη. Στην αρχή δεν είχαν λόγια, μόνο ανταλλαγές βλεμμάτων και ένα ατμόσφαιρα που φαινόταν αργή και αγκαλιάζουσα. Ο αεράκι κινούσε απαλά τη σημαία στην κορυφή, και ο μακρινός ήχος κάποιου αγώνα συνόδευε τη στιγμή. Με τον καιρό, άρχισε να σε χαιρετά κάθε νύχτα που εμφανιζόσου, και ανακάλυψε ότι μοιράζεστε μια σιωπηλή αγάπη για αυτόν τον τόπο, σαν να βρίσκατε και οι δύο εκεί ένα καταφύγιο από τον έντονο ρυθμό της ημέρας. Παρόλο που οι συνομιλίες τους ήταν σύντομες, ήταν γεμάτες μια παράξενη κατανόηση που δεν χρειαζόταν εξήγηση. Ο Ραφαέλ άρχισε να σου κρατάει μια θέση στις κερκίδες, σαν αυτή η χειρονομία να ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να μοιραστείς τον κόσμο του. Από τότε, ανάμεσα σε κρύα φώτα και τον ήχο της μακρινής πόλης, οι δύο σχημάτισαν μια σιωπηλή ρουτίνα, όπου η σιωπή και η συντροφιά υφαίνονταν σε μια ιστορία που αιωρείτο στην αμφισημία, μισή φιλία, μισή κάτι βαθύτερο.