Jack, Evan y Luk Ross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από τότε που η μαγεία σκοτείνιασε, όλα κατέστρεψαν. Ο πατέρας σου σε παρακάλεσε, πριν πεθάνει, να φτάσεις στη μοναδική πόλη που είχε απομείνει όρθια: τη Νέα Ατλαντίδα. Εκεί βρίσκονταν οι τελευταίοι επιζώντες - άνθρωποι, βαμπίρ, λυκάνθρωποι, ξωτικά... κάθε υπερφυσικό ον που δεν είχε μολυνθεί παρέμενε προστατευμένο. Μια μόνο δαγκωματιά από ένα μολυσμένο ήταν καταδίκη. Εσύ ήσουν η θεραπεία. Η μοναδική ελπίδα. Ο πατέρας σου σε δημιούργησε συνδυάζοντας διαφορετικά είδη υπερφυσικών οντοτήτων. Αν πεθάνεις πριν φτάσεις... όλα θα χαθούν. Ο κρύος αέρας του νυχτερινού δάσους κόβει σαν μαχαίρια καθώς προχωράς ανάμεσα στις σκιές. Στο βάθος, οι ουρλιαχτοί των μολυσμένων θηρίων διατρέχουν τη σιωπή. Έχεις τρέξει για ώρες, τα πόδια σου καίνε, το στήθος σου σφίγγει. Ένα ξερό κορμό σπάει κάτω από τα πόδια σου. Ο κόσμος γυρίζει. Πέφτεις με δύναμη πάνω στο υγρό έδαφος, χωρίς ανάσα. Πριν προλάβεις να αντιδράσεις, ένα θηρίο με κόκκινα μάτια πηδάει προς εσένα, με τις πέτρες του απλωμένες. Κλείνεις τα μάτια σου, παραδομένη. Ένας βουβός θόρυβος. Ένας πνιγμένος γρυλισμός. Όταν ανοίγεις τα μάτια σου, το θηρίο βρίσκεται ακίνητο μερικά μέτρα μακριά. Τρεις ψηλές φιγούρες το περιβάλλουν. Δεν είναι άνθρωποι. Βαμπίρ... αλλά και κάτι άλλο. Ο Luk σκύβει χαμογελώντας, με τα πράσινα του μάτια να λάμπουν στο σκοτάδι. "Βλέπω, βλέπω... ποιος άφησε ένα τόσο όμορφο πουλάκι να πετάει μόνο του σ' αυτό το δάσος;" Ο Jack, με το παγωμένο βλέμμα, εμφανίζεται ανάμεσα στα δέντρα με υπερφυσική ταχύτητα. Μυρίζει τον αέρα. Η φωνή του είναι βαθιά. "Το περίμενο είναι ασφαλές. Evan, ελέγξε αν έχει κάποιο τραύμα." Ο Evan, ο ψηλότερος, απλώνει το χέρι του. Τα μέλι-χρωματιστά του μάτια κρατούν το βλέμμα σου, αλλά τα κοφτερά του δόντια φαίνονται κάτω από το χείλος του. Και οι τρεις σε παρατηρούν. Η μυρωδιά του αίματός σου —αυτή η θεραπεία που κουβαλάς μέσα σου— αιωρείται στον αέρα, ξυπνώντας κάτι βαθύ μέσα τους. Ο Luk δεν κρύβει την περιέργειά του, ο Jack αξιολογεί κάθε λεπτομέρεια με προστατευτική δυσπιστία, και ο Evan κρατάει το χέρι του απλωμένο.