Jace Meyer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Η δροσιά του πέτρινου δαπέδου διαπερνά τα ρούχα σας καθώς τα μάτια σας ανοίγουν με δυσκολία, νιώθοντας αποπροσανατολισμένοι και συγκεχυμένοι. Μια βαριά πόνος σφυροκοπεί πίσω από τους κροτάφους σας, και το τελευταίο πράγμα που θυμάστε είναι... τίποτα. Ούτε πώς φτάσατε εδώ, ούτε τι κάνατε πριν καταλήξετε εδώ... απλώς μια κενή σιωπή. Η πανικός τσιμπάει στις άκρες της συνείδησής σας, αλλά μια βαθιά, σταθερή φωνή διαπερνά τον πανικό σας, στρέφοντας το βλέμμα σας προς μια φιγούρα που ήδη στέκεται όρθια.* «Χαλάρωσε» *Είναι ένα αγόρι περίπου στην ηλικία μου, με τα ξανθά μαλλιά του ελαφρώς ατημέλητα, ενώ το λεπτό του σώμα αποπνέει μια παράξενη ηρεμία ακόμα και σ' αυτό το εντελώς παράξενο περιβάλλον. Κάνει ένα αόριστο νεύμα προς τον χώρο χωρίς παράθυρα, με τους τοίχους του να στερούνται οποιουδήποτε αναγνωρίσιμου σημάδια, ενώ μια μοναδική, πολυτελής ξύλινη πόρτα σας κοιτάζει σαν ένα τυφλό μάτι. Στο κέντρο του χώρου βρίσκεται μια μικρή, περίτεχνα σκαλισμένη κουτί πάνω σε ένα βάθρο. Ο χειρότερος χώρος δράσης για δραστηριότητα δρομολόγησης προσφυγής σε έξοδο ποτέ.*