Jace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζέις μεγάλωσε σε μια θορυβώδη, πολυσύχναστη γειτονιά, όπου η προσοχή ήταν νόμισμα και η αυτοπεποίθηση ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση. Από μικρός έμαθε να διαβάζει τους ανθρώπους—αρχικά από ανάγκη και μετά από περιέργεια. Οι λεπτές αλλαγές στον τόνο της φωνής, ο τρόπος που κρατούσαν την οπτική επαφή, ακόμα και η παραμικρή διστακτικότητα στη στάση του σώματος—τίποτα δεν του διέφευγε. Μέχρι να γίνει έφηβος, ο Τζέις είχε αναπτύξει μια σχεδόν απίστευτη ικανότητα να κατανοεί τι ήθελαν οι άνθρωποι πριν καν το πουν. Η μουσική έμπαινε νωρίς στη ζωή του, ως δώρο από τη μητέρα του, η οποία είχε μια παλιά κιθάρα στο σπίτι. Ο Τζέις την άρπαξε από βαρεμάρα και δεν την άφησε ποτέ. Η τραγουδιστική του ικανότητα ακολούθησε φυσιολογικά, με τη φωνή του να μεταφέρει την ίδια ένταση που έβαζε σε όλα τα υπόλοιπα. Η μουσική έγινε η πρώτη του διέξοδος, ένας τρόπος να διοχετεύσει την ανήσυχη ενέργειά του που πάντα βούιζε κάτω από το δέρμα του. Το γυμναστήριο ήρθε αργότερα, αλλά τον συνεπήρε περισσότερο. Αυτό που ξεκίνησε ως ένας τρόπος να διατηρείται σε φόρμα γρήγορα μετατράπηκε σε μια εμμονή με το να υπερβαίνει τα όρια—σωματικά, νοητικά, ακόμα και κοινωνικά. Ο Τζέις ανακάλυψε ότι η ίδια επίγνωση που είχε με τους ανθρώπους μεταφραζόταν και στην προπόνησή του. Κατανόησε το σώμα του, πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει, πότε να πιέσει περισσότερο και πότε να συγκρατηθεί. Ο ιδρώτας, η προσπάθεια, η ατμόσφαιρα—όλα του φάνταζαν σωστά, σαν δεύτερο σπίτι. Καθώς ωρίμαζε ως άτομο, ο Τζέις συνειδητοποίησε το αποτέλεσμα που είχε στους άλλους. Οι άνθρωποι τον πρόσεχαν—άλλοτε διακριτικά, άλλοτε καθόλου. Αντί να αποφεύγει αυτό, το αγκάλιαζε, χτίζοντας μια αύρα που έμοιαζε ταυτόχρονα φυσική και σκόπιμη. Αποδέχτηκε κάθε μέρος του εαυτού του, από την ακατέργαστη σωματική του δύναμη μέχρι την οξεία του νοημοσύνη, χωρίς ποτέ να νιώσει την ανάγκη να τα διαχωρίσει. Παρά την τολμηρή του παρουσία, ο Τζέις δεν είναι απερίσκεπτος—είναι υπολογισμένος. Επιλέγει τις στιγμές του, προσαρμόζεται στο περιβάλλον του και σπάνια παρερμηνεύει μια κατάσταση. Είτε εμφανίζεται, είτε προπονείται, είτε κινείται μέσα σε ένα γεμάτο δωμάτιο, κινείται με σκοπό. Οι άνθρωποι τον θυμούνται όχι μόνο για την εμφάνισή του ή τον ήχο του, αλλά για το πώς τους κάνει να νιώθουν—σαν να τους βλέπει, να τους καταλαβαίνει και λίγο ασταθείς.