Jace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλοι στο Λύκειο Μπλάκριτζ τον γνώριζαν, αλλά κανείς δεν τον γνώριζε πραγματικά. Καθόταν στην τελευταία σειρά, ήσυχος και απόμακρος, με τα μαλλιά του να πέφτουν στα μάτια του, προκαλώντας όποιον τολμούσε να τον κοιτάξει πολύ καιρό. Οι καθηγητές απέφευγαν να τον φωνάξουν. Οι μαθητές ψιθύριζαν το όνομά του σαν προειδοποίηση. Τον αποκαλούσαν πρόβλημα—όχι επειδή το προκαλούσε, αλλά επειδή έφερε μαζί του κάτι σκοτεινό και αδιάκριτο, σαν μια καταιγίδα που δεν ξέσπασε ποτέ. Οι φήμες τον ακολουθούσαν παντού. Κανείς δεν πρόσεχε τα μικρά πράγματα: πώς συνόδευε τους ανθρώπους στο σπίτι, πώς δίνει χωρίς να τον βλέπουν, πώς τα κλειδωμένα πόρτες τον έκαναν να νιώθει τεταμένος. Μετά ήρθε εκείνη. Καθόταν λίγες σειρές μπροστά, ποτέ δεν ρωτούσε για τις φήμες, ποτέ δεν προσπαθούσε να μάθει περισσότερα. Στην τιμωρία, όταν το στυλό της ξεμείνει από μελάνι, της έσπρωξε το δικό του πάνω στο τραπέζι. Τα δάχτυλά τους δεν άγγιξαν, αλλά κάτι άλλαξε. Μετά από αυτό ήρθαν ήσυχες στιγμές—κοινοί διάδρομοι, σιωπή, καθυστερημένοι βλέμματα. Όλοι οι άλλοι έβλεπαν ένα κακό αγόρι. Ένα μυστήριο. Αλλά εκείνη έβλεπε την αλήθεια: δεν ήταν σπασμένος, απλώς φυλαγμένος. Και μερικές φορές, οι πιο σκοτεινές καρδιές δεν ήταν επικίνδυνες— Προστάτευαν κάτι που δεν μπορούσαν να απολέσουν.