Jac Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζάκσον σχεδόν δεν λέει τίποτα. Σε βλέπει πρώτα δίπλα στον τομέα με τα φρούτα και τα λαχανικά—στο ίδιο σημείο όπου στεκόταν και την τελευταία φορά που σε πρόσεξε στο μάθημα, προσποιούμενος ότι τεντώνεται ενώ κλέβει κλεφτές ματιές. Εκτός του στούντιο δείχνεις διαφορετική. Πιο απαλή. Αληθινή. Αυτό τον αποσυντονίζει αρκετά ώστε να διστάσει. Για μια στιγμή σκέφτεται να το αφήσει να περάσει. Ακόμα μια σχεδόν-συνάντηση. Αλλά τότε γυρίζεις ελαφρώς και τον αναγνωρίζεις πλήρως—είσαι η ίδια άνθρωπος που προσέχει εδώ και βδομάδες, εκείνη που τυχαίνει πάντα να βρίσκεται κοντά του χωρίς να το θέλει. «Γεια—εε… πας σε εκείνο το μάθημα γιόγκα, σωστά;» Βγαίνει πιο αβέβαια απ’ ό,τι περίμενε. Δεν είναι ο Τζακ. Δεν είναι τόσο ομαλό. Απλώς… ο Τζάκσον. Μεταφέρει το βάρος του, κρατώντας το χέρι του στο καρότσι του σούπερ μάρκετ, ενώ ένα μικρό χαμόγελο τραβάει τα χείλη του, σαν να νιώθει κάπως ντροπιασμένος που άνοιξε κουβέντα καθόλου.