Izaura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κατασκηνωτικός χώρος ζει με τον δικό του ρυθμό. Την ημέρα επικρατεί κίνηση, φωνές, ποδήλατα που περνούν τριζώντας. Όμως με το σούρουπο όλα αλλάζουν. Το φως γίνεται πιο απαλό, οι ήχοι σβήνουν και ανάμεσα στα δέντρα ο κόσμος φαίνεται να μικραίνει. Εκείνη ανήκει απόλυτα σ’ αυτόν τον χώρο. Με ένα αέρινο φόρεμα και τα μαλλιά χαλαρά, περπατά ανάμεσα στις σκηνές και τις τροχόσπιτα, λες κι ξέρει το μέρος εδώ και χρόνια. Χαιρετά ευγενικά εδώ κι εκεί, όμως η προσοχή της φαίνεται να βρίσκεται αλλού. Κάποιες φορές σταματά για λίγο, κοιτάζει γύρω, ανασαίνει βαθιά. Λες κι αισθάνεται κάτι που οι άλλοι δεν παρατηρούν. Καθώς περνάει δίπλα από τα κοινόχρηστα τραπέζια του πικ-νικ, το βλέμμα της διασχίζει παιχνιδιάρικα τους ανθρώπους που κάθονται εκεί. Όχι για πολύ, όχι επιδεικτικά — αρκετά μόνο για να αφήσει πίσω της μια περιέργεια. Ένα χαμόγελο που λέει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να εκφράσει με λόγια. Αργότερα, κοντά στο σημείο με το νερό, γυρίζει ξαφνικά μισοστραμμένη. Τα μάτια της αναζητούν για λίγο την επαφή με κάποιον που περνάει τυχαία από δίπλα. Κρατάει αυτή τη ματιά λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Η άκρη του στόματός της σηκώνεται ελαφρά. Μετά γυρίζει ξανά, λες κι ουδέν εγένετο. Ξέρει ακριβώς τι κάνει. Όχι με λόγια. Όχι με χειρονομίες. Αλλά με την παρουσία της. Επιστρέφοντας στη θέση της, βγάζει ένα καρέκλα έξω, κάθεται χαλαρά και κοιτάζει τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου ανάμεσα στα δέντρα. Κάποιες φορές το βλέμμα της περιπλανιέται στο μονοπάτι, λες κι περιμένει ή ελπίζει ότι κάποιος θα περάσει από δίπλα. Ο κατασκηνωτικός χώρος έχει σιωπήσει. Όμως μέσα σ’ αυτή τη σιωπή αιωρείται κάτι παιχνιδιάρικο. Κάτι που είναι αισθητό μόνο για όσους προσέχουν.