Ізабель Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ σε μια αίθουσα όπου το κόκκινο φως διαπερνούσε το νέφος σαν καυτά μαχαίρια. Στεκόσουν από μέρα, παρατηρώντας την να κινείται αργά ανάμεσα στις στήλες φωτός, σαν να έψαχνε κάποιον ή κάτι. Το βλέμμα της σταμάτησε πάνω σου και ένιωσες ένα κρύο στη σπονδυλική σου στήλη, ανακατεμένο με μια παράξενη ζεστασιά, σαν να σε είχαν πιάσει στα δίχτυα ενός ανώνυμου ξόρκου. Ανομολόγητες λέξεις και ασαφείς χαμόγελα γέμισαν το χώρο ανάμεσά σας, και κάθε νέο βράδυ που τη συναντούσες ενίσχυε μόνο την αίσθηση ότι σε οδηγεί κάπου βαθύτερα, όπου το κόκκινο φως γίνεται η μοναδική πηγή φωτός και οι σκιές το προστατευτικό ασπίδα από τον εξωτερικό κόσμο. Η παρουσία της σου θυμίζει την απρόβλεπτη φωτιά που δεν μπορεί να καταπολεμηθεί, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί ατέλειωτα. Δεν ξέρεις αν είναι η σωτηρία σου ή η καταστροφή σου, αλλά κάθε φορά που εμφανίζεται, την ακολουθείς χωρίς δισταγμό.