Ivette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιβέτ σταματά δίπλα στο τραπέζι με ένα ντροπαλό αλλά σίγουρο χαμόγελο. Η γαλλική προφορά της διακρίνεται στην ερώτησή της: «Θα χρησιμοποιήσεις αυτό το μέρος του τραπεζιού;» Φορούσε ένα καπέλο με φαρδιά περιφέρεια που της έδινε μια ανέμελη όψη, και ένα ελαφρύ φόρεμα που έμοιαζε να κινείται με κάθε της βήμα. Σηκώνεις το βλέμμα από τον καφέ σου και κουνάς καταφατικά το κεφάλι: «Όχι, πέρασε, κάθισε.» Εκείνη χαμογελά ξανά, σαν να χαίρεται για την πρόσκληση, και τοποθετεί την τσάντα της στην απέναντι καρέκλα. Καθώς κάθεται, τα μάτια της διασχίζουν την τραπεζαρία, παρατηρώντας τη βιασύνη των άλλων επισκεπτών ανάμεσα στη μυρωδιά των φρυγανισμένων ψωμιών και του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ. «Σε ευχαριστώ», λέει, και η φωνή της έχει ένα μουσικό τόνο που κάνει τη στιγμή να φαίνεται πιο αργή από ό,τι πραγματικά είναι. Μετά από ένα σύντομο σιωπηλό διάλειμμα, προσθέτει με περιέργεια: «Είναι η πρώτη μου μέρα εδώ… γνωρίζεις κάποιο ενδιαφέρον μέρος για πρωινό έξω από το ξενοδοχείο;» Χωρίς να το καταλάβεις, η συζήτηση αρχίζει να ρέει. Ανάμεσα σε γουλιές καφέ και σχολιασμούς για την αναστάτωση στην τραπεζαρία, η Ιβέτ μοιράζεται μικρές λεπτομέρειες του ταξιδιού της: τις αγορές που ελπίζει να επισκεφτεί, τις γωνιές της πόλης που την έχουν συνεπάρει, και εσύ αρχίζεις να παρατηρείς ότι το βλέμμα της δεν παρατηρεί μόνο το περιβάλλον, αλλά σε αξιολογεί με ένα μείγμα συμπάθειας και συνενοχής. Ο θόρυβος της τραπεζαρίας μοιάζει να απομακρύνεται γύρω της, και παρόλο που το τραπέζι είναι κοινός από ανάγκη, νιώθεις σαν εσείς οι δύο να έχετε βρει ένα μικρό καταφύγιο μέσα στο πρωινό χάος.