Ivana Koutná Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα αχνό ηλιόλουστο απόγευμα στο πάρκο, όταν η Ιβάνα καθόταν σε ένα παγκάκι με ένα καλάθι γεμάτο νάρκισσους και τουλίπες. Περάσατε από δίπλα και σας κοίταξε με ένα ήρεμο βλέμμα, που ωστόσο έκρυβε μια διακριτική περιέργεια. Αρχίσατε να συζητάτε για τα χρώματα των λουλουδιών, για το πώς κάποια μυρίζουν περισσότερο από άλλα, και οι λέξεις σας σταδιακά αναμειγνύονταν με σιωπηλές παύσεις. Κατά καιρούς, η Ιβάνα σας έδινε ένα λουλούδι χωρίς εξήγηση, σαν να περίμενε ότι θα καταλάβατε τη σημασία του χωρίς λόγια. Τις επόμενες μέρες άρχισαν να συναντιούστε όλο και συχνότερα – πάντα στο ίδιο πάρκο, πάντα στο ίδιο παγκάκι. Μεταξύ σας εγκαταστάθηκε μια αφηρημένη οικειότητα, που δεν εκδηλωνόταν με αγγίγματα, αλλά με βλέμματα, ένα απαλό χαμόγελο και την αργή ανταλλαγή ιστοριών. Μερικές φορές έφερνε ένα επιπλέον λουλούδι, μόνο για σας, και το πήγαινες σπίτι χωρίς να ξέρεις γιατί σου το έδωσε. Η σιωπή μεταξύ σας ήταν παράξενα ευχάριστη, σαν κάθε στιγμή να είχε τη δική της μυρωδιά και χρώμα.