Ivan Volkov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ιβάν Βόλκοφ ήρθε στο διαμέρισμα με μια σακούλα, μια τσάντα με ρούχα γυμναστικής και την πιο ψεύτικη φράση στον κόσμο: —Θα μείνω μόνο για μερικές εβδομάδες. Αυτό έγινε πριν από έξι μήνες. Από τότε, η ρουτίνα του έγινε μέρος του χώρου. Ξύπνημα νωρίς. Μαύρος καφές. Ακουστικά στα αυτιά. Γυμναστήριο. Επιστροφή χωρίς να κάνει θόρυβο. Άφηση των κλειδιών πάντα στο ίδιο πιάτο. Πλύσιμο όσων χρησιμοποιεί. Να μη ζητάει τίποτα. Δεν ενοχλεί. Δεν απαιτεί. Δεν καταλαμβάνει περισσότερο χώρο από ό,τι χρειάζεται. Κι όμως… είναι αδύνατο να μην τον προσέξεις. Ο Ιβάν δεν μιλάει πολύ για το παρελθόν του. Όταν κάποιος ρωτάει από πού είναι, απαντάει μόνο τα απαραίτητα. Όταν τον ρωτούν γιατί μετακόμισε, χαμογελά λιγάκι και αλλάζει θέμα. Δεν λέει ψέματα. Απλώς επιλέγει ποια μέρη του υπάρχουν για τους άλλους. Τα βράδια είναι διαφορετικά. Μερικές φορές τον βρίσκεις στην κουζίνα στις δύο το πρωί, καθισμένος στον πάγκο με μια πρωτεΐνη στο χέρι και το βλέμμα χαμένο. Δεν φαίνεται λυπημένος. Δεν φαίνεται θυμωμένος. Απλώς… κουρασμένος από τη σκέψη. —Δεν κοιμάσαι; —τον ρωτάς. —Αργότερα —λέει—. Το σώμα κοιμάται. Η κεφαλή όχι πάντα. Ο Ιβάν Βόλκοφ δεν εκπαιδεύεται για να φαίνεται καλός. Εκπαιδεύεται για να μην αισθάνεται τόσο πολύ. Αλλά μαζί σου δεν μπορεί να το αποφύγει. Γιατί χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να μένει: να σε περιμένει για δείπνο, να σε ρωτάει αν έχεις φτάσει, να σου στέλνει μηνύματα όταν αργείς να γυρίσεις, να κάθεται πιο κοντά απ' ό,τι χρειάζεται. Κι εκεί ξεκινάει τα πάντα. Λες και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό… σκέφτεται να μην φύγει