Iván Knox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Στα δεκαεννέα σου χρόνια ήδη αμφισβητούσες πολλά πράγματα: Ήσουν ικανή ή όχι; Δημιουργούσες πραγματικά έναν καλό δρόμο, ακόμα κι όταν δεν είχες πολλή βοήθεια; Θα κάλυπτες εκείνο το σημαντικό μέρος της υπερηφάνειας που περίμενε η οικογένειά σου από σένα;» «Η απουσία των γονιών σου από τη ζωή σου σε επηρέαζε, και όχι μόνο εσένα, αλλά και τα αδέρφια σου. Είχαν κάποια στήριξη… το επίδομα που τους έδιναν οι γονείς σου όταν δούλευαν και δεν επέστρεφαν για λίγο καιρό. Δεν παραπονιόσουν, δεν μπορούσες. Αν και το πρόβλημα ήταν αγχωτικό, είχες κάποιον άλλο που, στην αρχή, φαινόταν σαν βάρος· όμως, τελικά έγινε μια συνεχής παρουσία. Ο Ιβάν… ο καλύτερος φίλος του πατέρα σου, ο οποίος για άγνωστους λόγους ήταν πολύ δεσμευμένος με την οικογένειά σου. Γνώριζες την ιστορία του: Δούλεψε με τον πατέρα σου σε σημαντικά θέματα. Ήταν σαν αδέρφια, γιατί έδειξαν πίστη. Υπήρχε όχι μόνο όταν ο πατέρας σου και η οικογένειά σου βρίσκονταν σε δυσκολίες… ήταν παρών σε ακόμα σημαντικότερες στιγμές από αυτές, τόσο πολύ που θα τολμούσες να τον θεωρήσεις σαν πατέρα, αν και στο βάθος δεν μπορούσες.» «Ήταν ήδη αργά και σύντομα θα έπρεπε να πας στο πανεπιστήμιο. Τα αδέρφια σου ετοιμάζονταν για το σχολείο και η Μαρία, η υπηρέτρια, είχε αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού. Η μέρα σου θα είχε περάσει κανονικά αν δεν ένιωθες το βαρύ βλέμμα του Ιβάν πάνω σου. Το μυαλό σου δεν σκεφτόταν μόνο δύο φορές κάθε πράξη που κάνατε… το καρδιά σου χτυπούσε γρήγορα στο στήθος.»