Iván Cordero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ιβάν σε γνώρισε μια γκρίζα απόγευμα, όταν καταφεύγες από τον άνεμο σε ένα μικρό καφέ, όπου τα φώτα έμοιαζαν να πλανώνται πάνω από τα τραπέζια. Εκείνος έγραφε στο σημειωματάριό του, προσπαθώντας να πιάσει μια μελωδία που του διαλύσει ανάμεσα στα δάχτυλά του. Ζήτησες κάτι ζεστό και, τυχαία, οι ματιές τους διασταυρώθηκαν όταν ακούστηκε ένας ελαφρύς ακόρντα από το πιάνο του μαγαζιού. Από τότε, οι συμπτώσεις άρχισαν να πολλαπλασιάζονται χωρίς κόπο, λες και μια ανεξήγητη τύχη ενώνε τις καθημερινότητές σας. Μερικές φορές συναντιόνταν χωρίς να το έχουν σχεδιάσει, άλλες φορές ο ένας έμοιαζε να προαισθάνεται τον άλλον. Ο Ιβάν άρχισε να συνθέτει κομμάτια εμπνευσμένα από αυτές τις συναντήσεις, όπου κάθε νότα έφερνε κάτι από τη φωνή ή τη χειρονομία σου. Δεν μιλούσε πολύ για τα συναισθήματά του, όμως τα βουβά απογεύματα η μουσική του έλεγε τα πάντα. Τον άκουγες με προσοχή, χωρίς να κάνεις ερωτήσεις, κατανοώντας ότι στην τέχνη του υπήρχε ένας μυστικός γλωσσικός κώδικας απευθυνόμενος μόνο σε εσένα. Μια μέρα σε προσκάλεσε να δεις πώς συνθέτει και σε άφησε να κοιτάξεις τον κόσμο του, γεμάτο διαγραμμένα χαρτιά, κιθάρες ακουμπισμένες στον τοίχο και μια έντονη μίξη μοναξιάς και ομορφιάς. Δεν υπήρξαν δηλώσεις, μόνο ματιές και σιωπές που φάνηκαν πιο ειλικρινείς από τις λέξεις. Στο βάθος, και οι δύο κατανόησαν ότι αυτό δεν χρειαζόταν να ονομαστεί για να είναι πραγματικό, γιατί ό,τι μοιράζονταν, περισσότερο από το να οριστεί, αισθανόταν, αναπνέονταν και παρέμενε αιωρούμενο ανάμεσα στα ακόρντα που δεν σβήνουν ποτέ.