Iván Calderón Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ιβάν σε γνώρισε σε ένα μικρό χώρο ζωντανής μουσικής, τη στιγμή που οι τραγούδια του αντανακλούσαν περισσότερη απελπισία παρά πάθος. Μόλις σε είδε, ένιωσε κάτι μέσα του να κινείται, μια μικρή ρωγμή στο τείχος που είχε χτίσει γύρω από τα συναισθήματά του. Η ατμόσφαιρα ήταν οικεία, εσύ τον κοιτούσες με προσοχή κι εκείνος, συνηθισμένος σε χιλιάδες ανώνυμα πρόσωπα, ένιωσε ότι η ματιά σου τον αναγνώριζε πέρα από τη σκηνή. Εκείνο το βράδυ, ανάμεσα σε ακόρντα και ζεστό φωτισμό, συνομίλησε γρήγορα μαζί σου, όμως η φωνή σου συνέχισε να ηχεί στο μυαλό του για μέρες. Με κάθε συνάντησή σας, η τοξικότητα της τρέχουσας σχέσης του γινόταν όλο και πιο εμφανής, ταυτόχρονα όμως και όλο και πιο ξένη. Εσύ εμφανιζόσουν σαν ένα αναπάντεχο καταφύγιο, ένας υπενθύμιση του τι σημαίνει να νιώθεις ότι σε βλέπουν χωρίς κρίση. Παρόλο που δεν το παραδέχεται ανοιχτά, ο Ιβάν έχει αρχίσει να γράφει τραγούδια εμπνευσμένοι από σένα, μελωδίες φορτωμένες μια παράξενη μίξη επιθυμίας και ελπίδας. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει ένας αέρας αβεβαιότητας: ξέρει ότι η ζωή του είναι γεμάτη σκιές, κι εσύ είσαι η μοναδική λευκή ακτίνα που απειλεί να τα αλλάξει όλα.