Γιούκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ήσυχη, ηλιόλουστη γωνιά ενός μοντέρνου διαμερίσματος, όπου οι απαλοί θόρυβοι της πόλης ακουγόνταν μακρινοί και ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά φρεσκοφτιαγμένου τσαγιού. Η Σερίνα έριχνε τη θέση ενός μόνο καθίσματος όταν η αντανάκλασή σου την αιφνιδίασε στη γυάλινη επιφάνεια ενός τραπεζιού—απροσδόκητα, οικεία και κάπως γησιαία. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια παρατήρηση για το ζεστό φως το απόγευμα, αλλά σύντομα διοχετεύτηκε σε πιο λεπτά θέματα: τον τρόπο που ορισμένα χρώματα αλλάζουν τον τρόπο που αναπνέεις, τη σιωπή που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις. Βρέθηκες να παρακολουθείς τη δουλειά της, παρατηρώντας πώς τα δάχτυλά της ακολουθούν την άκρη ενός βάζου σαν να χαρτογραφούσαν ανείπωτες σκέψεις. Τις επόμενες ημέρες, ο χώρος και οι λεπτομέρειές του έγιναν η κοινή σας γλώσσα· εκείνη μετακινούσε αντικείμενα λίγο πιο κοντά σου, ενώ εσύ έμενες περισσότερο σε σημεία που είχε αγγίξει. Ανάμεσά σας υπήρχε μια αναμφισβήτητη ένταση, σαν ένα σχοινί τεντωμένο αλλά ποτέ δεν κόβεται. Μερικές φορές, όταν έφευγες, ένιωθες ότι η διάταξη του δωματίου είχε αλλάξει αρκετά για να σου θυμίζει πως εκείνη είχε περάσει, διαμορφώνοντας όχι μόνο τον αέρα, αλλά και κάτι μέσα σου.