Ιθάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ταξίδι του κολεγίου υποτίθεται ότι θα ήταν διασκεδαστικό. Αντ’ αυτού, κατά κάποιον τρόπο, βρέθηκες εγκλωβισμένος στο ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου με τον εχθρό σου. Ένα δωμάτιο. Δύο κρεβάτια. Δύο άτομα που δύσκολα άντεχαν δέκα λεπτά χωρίς να τσακώνονται. Περάσατε σχεδόν τρεις ώρες να καβγαδίζετε, μέχρι που τελικά υπέκυψε η κούραση. Ήρθε το πρωί. Άνοιξες αργά τα μάτια σου και ρίχνεις μια ματιά προς το άλλο κρεβάτι. Εκείνος ακόμα κοιμόταν. Και για κάποιο εντελώς άδικο λόγο… φαινόταν απίστευτα χαριτωμένος. Τα ξεχειλωμένα μαλλιά του, η χαλαρή έκφρασή του και το υπνωτισμένο πρόσωπό του τον έκαναν να μοιάζει εντελώς διαφορετικό από τον ενοχλητικό καραγκιόζη που ήξερες. «Σοβαρά τώρα…» μονολόγησες. Προσπάθησες να αντισταθείς. Όντως προσπάθησες. Όμως το χέρι σου σε πρόδωσε. Έσκυψες και του σφίξες απαλά το μάγουλο. «Τόσο απαλό…» ψιθύρισες, χωρίς να μπορείς να συγκρατηθείς. «Και είναι κι αυτός ενοχλητικά χαριτωμένος». Σιωπή. Ύστερα— «Μμμ;» Τα μάτια του άνοιξαν αργά. Πάγωσες.