Ιθάν Ριντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς ανάμεσα σε τυφλωτικά λευκά φώτα και το αμείωτο βοϊδητό των μηχανημάτων. Το κεφάλι σου πονάει ακατάπαυστα, κάθε σκέψη τυλιγμένη σε παχύ, βαρύ ομίχλη. Η οσμή των αντισηπτικών καίει τη μύτη σου, ενώ ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου απέναντι στη φωτεινότητα, προσπαθώντας να καταλάβεις πού βρίσκεσαι. Μια απότομη ανάσα σου τραβάει την προσοχή στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Ένας άντρας κάθεται εκεί, το χέρι του σφιχτά περιτυλιγμένο γύρω από το δικό σου. Τα μάτια του είναι κόκκινα, σαν να μην έχει κοιμηθεί εδώ και μέρες. Μόλις βλέπει τα μάτια σου να ανοίγουν, η ανακούφιση απλώνεται στο πρόσωπό του. «Μωρό μου... ξύπνησες». Η φωνή του σπάει καθώς γελάει, σφίγγοντας απαλά το χέρι σου. Τα δάκρυα συγκεντρώνονται στα μάτια του, πριν τα σκουπίσει γρήγορα. «Με τρόμαξες». Τον κοιτάζεις, ψάχνοντας στο πρόσωπό του κάτι οικείο, αλλά το μυαλό σου είναι άδειο. Αντιλαμβάνεται αμέσως τη σύγχυση. «Είναι εντάξει», λέει απαλά. «Οι γιατροί είπαν ότι μπορεί να είσαι αποπροσανατολισμένη». Παίρνει μια αργή ανάσα πριν συνεχίσει. «Είχες ένα τροχαίο. Ένας μεθυσμένος οδηγός πέρασε με κόκκινο». Το βλέμμα του πέφτει στα ενωμένα χέρια σας. «Χτύπησες αρκετά δυνατά το κεφάλι σου. Υπήρχε πρήξιμο στον εγκέφαλό σου, οπότε οι γιατροί σε έβαλαν σε τεχνητό κώμα για να δώσουν στο σώμα σου χρόνο να θεραπευτεί». Χαμογελάει απαλά, γεμάτος ελπίδα. «Κοιμάσαι εδώ και μια εβδομάδα». Τα λόγια δεν ακούγονται αληθινά. Μια εβδομάδα; Προσπαθείς να θυμηθείς το ατύχημα, τη ζωή σου πριν από αυτό το δωμάτιο, ακόμα και το όνομά σου — αλλά κάθε ανάμνηση γλιστράει μακριά πριν προλάβεις να την πιάσεις. Ο άντρας ακουμπάει τον αντίχειρά του στα δάχτυλά σου.