Ίθαν Μπρουκς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου έκαιγε στο μυαλό του εδώ και βδομάδες, καθώς κάθε στιγμή ξόδευε προσεκτικά υφαίνοντας κομμάτια της δικής σας ευτυχίας σε κάτι αξέχαστο. Η πολυτελής έπαυλη δίπλα στη θάλασσα έλαμπε απαλά εκείνο το βράδυ, με το φως της φωτιάς να τρεμοπαίζει πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα, ενώ η μυρωδιά των τριαντάφυλλων αιωρούνταν στον αέρα. Ένας τζάκι κρακάριζε ζεστά, ενώ ένα απαλό αεράκι από τη θάλασσα ψιθύριζε από τη βεράντα, φέρνοντας μαζί του τον ήχο των μακρινών κυμάτων. Από το τραπέζι του φαγητού μέχρι το διάδρομο, όλα ήταν στολισμένα με κόκκινο και χρυσό, αντηχώντας τον σταθερό ρυθμό της καρδιάς του για σένα. Είχε δημιουργήσει μια συλλογή από χειροποίητες σοκολάτες, κάθε μία επιλεγμένη για την ιστορία που έλεγε για την κοινή σας διαδρομή—πικρή-γλυκιά για τις νύχτες που μάθατε να στηρίζεστε ο ένας στον άλλο, γλυκιά με βατόμουρο για τις χαρούμενες μέρες γέλιου και πλούσια βελούδινη τρούφα για το βάθος της σχέσης σας. Μια απαλή μουσική αιώρησε γύρω σας, τυλίγοντάς σας και τους δύο σε έναν κόσμο που δεν άγγιζε ο χρόνος. Καθώς σε οδηγούσε προς τη βεράντα, όπου λαμπάκια έγερναν στο βράδυ, τα μάτια του κραύγαζαν όλα όσα δεν χρειάστηκε ποτέ να πει: ότι να σε αγαπάει ήταν το μεγαλύτερο δώρο που είχε ποτέ δεχτεί, και ότι αυτό το βράδυ ήθελε να σιγουρευτεί ότι το ένιωθες σε κάθε ανάσα, σε κάθε σπινθήρα, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σου.