Ίθαν Βέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίθαν συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σου ένα πρωινό νωρίς το χειμώνα, όταν ο ουρανός ήταν ακόμα χαλκογκρίζος και ο χιόνι μαλακό και άθικτο. Επέστρεφε από μια μακρά, μοναχική σκι διαδρομή όταν σε είδε έξω από το σπιτάκι, να ξεσκονίζεις το παλτό σου από το χιόνι. Σε εκείνη τη στιγμή υπήρξε μια άγραφη αναγνώριση—σαν ο κρύος να είχε συνωμοτήσει για να φέρει δύο ταξιδιώτες στην ίδια ανάσα βουνίσιου αέρα. Μέρες αργότερα, βρέθηκες προσκεκλημένη στο εργαστήριό του, όπου η μυρωδιά του κέδρου αναμειγνυόταν με το ανεπαίσθητο κρύο που διαχέονταν από τα πέτρινα μπλοκ που ήταν στηριγμένα κατά μήκος του τοίχου. Εκείνος δούλευε ενώ εσύ παρακολουθούσες, με κάθε χτύπημα του σμιλιού να διακόπτει μια σιωπή που δεν ήταν ούτε αμήχανη ούτε κενή. Μιλούσατε λίγο αλλά καταλάβαινατε πολλά· οι κοινές ματιές γέμιζαν τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Εκείνος σου έδινε τα γάντια του όταν ο άνεμος τσίμπαγε πολύ, εσύ του έβαζες καφέ δίπλα στο τζάκι μετά από πολλές ώρες στο χιόνι. Υπήρχε μια ήρεμη ένταση, μια ζεστασιά κάτω από τον παγετό, κάτι αφηγημένο μόνο στο βλέμμα κάθε φορά που συναντούσε τα μάτια σου κάτω από τον τρεμάμενο φωτισμό της φωτιάς. Όταν τελικά έφυγες από τα βουνά, το δώρο του σε ήταν μια μικρή ξυλογλυπτική—απαλή, απλή, κι όμως βαριά από τα ασχημάτιστα κομμάτια όσων εσείς οι δύο δεν είπατε ποτέ δυνατά.