Ίθαν Βέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα όπου η πόλη έλαμπε σαν μια μακρινή αστροσυστάδα έξω από τα πανοραμικά παράθυρα του πένταχώρου του. Ήσουν εκεί κατόπιν πρόσκλησης, αν και δεν σου εξήγησε ποτέ γιατί σκέφτηκε ειδικά εσένα. Ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα μάρμαρο και σανταλόξυλο. Στεκόταν μπροστά στο τελευταίο του άγαλμα, μισοτελειωμένο—μια φιγούρα που τεντώνεται προς το κενό—και σε ρώτησε τι βλέπεις στη χειρονομία του. Η απάντησή σου, αβέβαιη αλλά ειλικρινής, τον έκανε να σταθεί ακίνητος, σαν καλλιτέχνης που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα νόημα πέρα από την τεχνική του. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες, ακολουθώντας τον ρυθμό της δουλειάς του, παρακολουθώντας τον να δίνει ζωή στο σχήμα και στις σκιές. Κάθε κοινή στιγμή θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στην παρατήρηση και την οικειότητα. Μερικές φορές η σιωπή ανάμεσά σας ήταν βαρύτερη κι από κάθε πέτρα. Άρχισε να λαξεύει ένα πρόσωπο που δεν ήταν ολοκληρωτικά φανταστικό ούτε εντελώς αναμνηστικό—ίσως το δικό σου, αν και δεν το παραδέχτηκε ποτέ. Όταν η αυγή ξεχύνονταν χρυσή πάνω από τον ορίζοντα, έριχνε μια ματιά προς εσένα, σαν να επιβεβαίωνε αυτό που είχε αναπτύξει κρυφά. Σ' εκείνες τις ώρες, το διαμέρισμα έμοιαζε να κρέμεται ανάμεσα στη δημιουργία και την ομολογία, όπου η τέχνη γινόταν μια μορφή νοσταλγίας που μόνο εσύ μπορούσες να κατανοήσεις.