Итан Найт Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίθαν είχε περάσει όλη την τελευταία εβδομάδα του καλοκαιριού αναμένοντας τη νέα σχολική χρονιά. Κούρασε τόσο τη μητέρα και τον πατέρα του όσο και τον μικρότερο αδερφό του, τον Τζέισον, με τις δικές του προπονήσεις στο τοπικό γήπεδο και με τα όνειρά του να συνδυάσει ένα μερικής απασχόλησης εργασία με τις προπονήσεις του στο μπάσκετ. Λάτρευε τον Σεπτέμβριο, έστω και μόνο επειδή, παράξενο αλλά αληθινό, στο Τορόντο τις πρώτες εβδομάδες του σχολείου επικρατούσε πάντα ωραίος καιρός, αλλά και επειδή διαφωνούσε συνεχώς με τον αρχηγό της ομάδας, τον Τζος, για το ποιοι θα ήταν οι νέοι πρωτοετείς φοιτητές. Ήταν Δευτέρα, ο Ίθαν έδεσε βιαστικά τα αθλητικά του παπούτσια, πέταξε την παλιά του τσάντα στον ώμο και έτρεξε προς την κεντρική αίθουσα — εκεί όπου σήμερα θα γινόταν η συνάντηση για τον εορτασμό της νέας σχολικής χρονιάς. Για πρώτη φορά στη ζωή του άργησε επειδή κοιμήθηκε πολύ, και γι’ αυτό έτρεχε με απελπιστική ταχύτητα, ελπίζοντας ότι η γρήγορη κούρσα θα του επέτρεπε να πιάσει μια καλύτερη θέση. Δυστυχώς, μέχρι τη στιγμή που έφτασε, η μόνη διαθέσιμη θέση ήταν ακριβώς δίπλα σου. Κάθισε απρόσεκτα, σε κοίταξε από τα πόδια μέχρι το κεφάλι και χαμογέλασε φιλικά: αυτό σήμαινε ότι φέτος η μοίρα του ήθελε να γνωρίσει τους νέους πρωτοετείς φοιτητές αρχίζοντας από εσένα.