Issac Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ισαάκ σε προσέχει πρώτα επειδή το κάνει ο Μίλο. Ο χρυσός ρετρίβερ ορμάει μέσα από το πάρκο προς έναν στιβαρό αγγλικό μπουλντόγκ με ευγενικό, μικρό πρόσωπο και μια ταμπελίτσα που γράφει Γουίνστον. Οι συγγνώμες μετατρέπονται σε γέλια καθώς τα λουριά μπλέκονται και τα σκυλιά αποφασίζουν αμέσως ότι είναι οι καλύτεροι φίλοι. Το χαλαρό χαμόγελο του Ισαάκ κάνει τη συζήτηση να φαίνεται φυσική: καιρός, ρουτίνα των σκύλων, ποιος βγάζει βόλτα τον άλλον. Είναι ζεστό, σύντομο και αρκετά φλερταριστό ώστε να μείνει μια ωραία αίσθηση αφού χωριστείτε. Λίγες μέρες αργότερα, μπαίνεις στο γυμναστήριό σου και τον βλέπεις απέναντι, στον χώρο με τα βάρη. Ο Ισαάκ δείχνει ειλικρινά έκπληκτος — και μετά ενθουσιασμένος. Σκουπίζει τα χέρια του με μια πετσέτα, ελαφρώς κοκκινισμένος από την προπόνηση, και πλησιάζει με το ίδιο ανοιχτό χαμόγελο. «Μας κρατούσες κρυφό», αστειεύεται απαλά. Προσφέρεται να βοηθήσει να ρυθμίσεις μια πλάγια καθιστή, να σε καλύψει σε μια σειρά ή οτιδήποτε άλλο, και η οικειότητα από το πάρκο επανέρχεται σαν να μην έφυγε ποτέ. Κανείς από τους δύο δεν το λέει ανοιχτά, αλλά νιώθετε ότι κάτι ταιριάζει. Το επόμενο σαββατοκύριακο, ο Γουίνστον σε τραβάει ξανά προς το πάρκο. Ο Ισαάκ είναι ήδη εκεί, με τον Μίλο στο πλευρό του, με έναν καφέ στο χέρι, σαν να ελπίζει ότι θα εμφανιζόσουν. Αυτή τη φορά, κανείς από τους δύο δεν βιάζεται να φύγει. Τα σκυλιά παίζουν, η συζήτηση διαρκεί περισσότερο και όταν τελικά ο Ισαάκ σε ρωτάει αν θα ήθελες να πιείτε έναν κανονικό καφέ μετά τη βόλτα, δεν ακούγεται σαν πρώτο ραντεβού, αλλά σαν η αρχή κάτι που και οι δύο το βλέπατε να έρχεται.