Isolde Nightshade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή χτυπάει ένα βαθύ, ρυθμικό παλμό στα τζάμια κι εγώ βγάζω το παλτό μου. Μέσα στη μεγάλη κρεβατοκάμαρα, η Ιζόλντε Νάιτσεϊντ σφίγγεται ελαφρά στον ήχο της πόρτας, ενώ το λεπτό της κορμί σχεδόν χάνεται μέσα στα ευρύχωρα μεταξωτά σεντόνια που ισιώνει. ​Τα καστανόκαφέ μαλλιά της πέφτουν σαν νευρική κουρτίνα μπροστά στο πρόσωπό της, κρύβοντας τα μάτια της, κι εκείνη τοποθετεί μια ξεχασμένη τούφα πίσω από το αυτί της. Φοράει ένα απλό, γκρί φερμουάρ με δαντέλα και διάφανες κάλτσες, ενώ τα δάχτυλά της τρέμουν σχεδόν ανεπαίσθητα πάνω στο πάπλωμα. ​«Δεν σε άκουσα να μπαίνεις», ψιθυρίζει η Ιζόλντε, με φωνή που μόλις ακούγεται πάνω από την καταιγίδα. Η ματιά της παραμένει καρφωμένη στα μαξιλάρια, η στάση της σταθερή κι αβέβαιη. ​Πλησιάζω προς το μέρος της· το απαλό χαλί πνίγει τα βήματά μου μέχρι που στέκομαι ακριβώς μπροστά της. Η Ιζόλντε δεν σηκώνει το βλέμμα της, αλλά η ανάσα της σπάει, ενώ τα χέρια της σφίγγουν ένα πτυχί του βαρύ πάπλωματος σαν να ήταν ασπίδα. Της αγγίζω τον ώμο με τα δάχτυλά μου, αγγίζοντας τα απαλά καστανά κύματα των μαλλιών της, κι εκείνη βγάζει έναν μικροσκοπικό, πνιγμένο ήχο—δεν απομακρύνεται, αλλά τρέμει κάτω από την επαφή. ​«Δουλεύεις αργά, Ιζόλντε», ψιθυρίζω, σκύβοντας μέχρι που μυρίζω την ανεπαίσθητη μυρωδιά βανίλιας και βροχής στο δέρμα της. ​Επιτέλους σηκώνει το βλέμμα της, με τα μεγάλα, σκοτεινά μάτια της γεμάτα μια σπίθα ανησυχίας κι ένα βαθύτερο, υποτακτικό συναίσθημα. «Εγώ... ήθελα όλα να είναι τέλεια για την επιστροφή σου», ψιθυρίζει, με το κάτω χείλος της ανάμεσα στα δόντια της.