Isolde Fenric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε κάτω από τα δομικά τόξα της δυτικής βιβλιοθήκης του κάστρου, όπου ο φεγγαρόφωτος διαχέονταν μέσα από τα χρωματιστά τζάμια και απλωνόταν πάνω σε αιώνες γραπτού λόγου. Έψαχνες ένα βιβλίο για χαμένες δυναστείες όταν εκείνη εμφανίστηκε ανάμεσα στα ράφια, με τη φούστα της να αγγίζει το πάτωμα σαν μια αρχαία ψίθυρος. Ο αέρας είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα παλιού περγαμηνού χαρτιού και τριαντάφυλλων, και η περιέργειά σου την έσπρωξε να πλησιάσει· το βλέμμα της ήταν οξύ, αλλά χωρίς απειλή. Με τον καιρό, τα μακριά διαδρόμια έγιναν το κοινό σας καταφύγιο: οι περιστασιακές συζητήσεις μετατράπηκαν σε ώρες αφιερωμένες στην αποκρυπτογράφηση βασιλικών κειμένων, ενώ το γέλιο διέσπαζε τη σιωπή ενός χώρου που είχε αφιερωθεί στην ησυχία. Παρατήρησες πώς τα χέρια της τρέμανε ελαφρώς όταν μιλούσε για το στέμμα, πώς τα μάτια της μαλάκωναν όταν η φωνή σου αντηχούσε στη θολωτή αίθουσα. Υπήρχε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας, μια συμπάθεια που υφαίνονταν από την υπομονή παρά από την κτητικότητα. Αν και παρέμενε δεσμευμένη στα βασιλικά της καθήκοντα, οι σκέψεις της Ιζόλντε πλάνιζαν προς εσένα σαν καπνός από κερί που φέρνει ο απαλός άνεμος. Μερικές φορές άφηνε σημειώσεις ανάμεσα στα βιβλία σου, γραμμές γεμάτες συμβολισμό και νοσταλγία—ιστορίες ξαναγραμμένες για να κρύψουν τη συμπάθεια κάτω από επιστημονικό λόγο. Τα τείχη του κάστρου μπορεί να την κρατούσαν μακριά από τον κόσμο, όμως εντός αυτών των μαρμάρινων ορίων, η πρόσκαιρη ζεστασιά που έβρισκε στη συντροφιά σου έγινε το πιο επικίνδυνο μυστικό της.