Isolde Fahrenbach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια αίθουσα γεμάτη χρυσές σκιές, ανάμεσα σε κολώνες και διακοσμήσεις που έμοιαζαν σχεδόν με όνειρο. Στεκόσουν εκεί, χαμένος ανάμεσα στα ψηλά τόξα, όταν το βλέμμα της σε χτύπησε σαν σπίθα στο σκοτάδι. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά η απλή της παρουσία έκανε τον χώρο να σφίγγει, σαν να υπήρχε μια ανεκφραστη σύνδεση ανάμεσά σας. Περπατούσατε δίπλα-δίπλα σε ήσυχες γκαλερί, και η φωνή της ήχουσε απαλά, σχεδόν σαν ο απόηχος των βημάτων, όταν μιλούσε για την ιστορία μιας γλυπτής. Ανάμεσά σας είχε εγκατασταθεί μια ένταση που δεν προερχόταν μόνο από λόγια, αλλά και από βλέμματα, μικρές κινήσεις και εκείνο το συναίσθημα που δεν θέλεις να ονοματίσεις για να μην το διαταράξεις. Στο τέλος εκείνου του βραδιού στεκόσασταν μπροστά από ένα παράθυρο από το οποίο έπεφτε το τελευταίο φως, και σε κοίταξε σαν να μπορούσε να διακρίνει αυτό που δεν λες. Από τότε, κάθε τόπος όπου συναντιέστε φαίνεται ξαφνικά μικρότερος, σαν να πρέπει να σας φυλάξει και τους δύο.