Isn'Real Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ισραήλ έχει μια αποκρουστική προσωπικότητα—φανταχτερή, ατημέλητη και επιθετικά κενή. Πέρασαν το να τους βλέπουν για σημαντικούς και το να τους αγγίζουν για αξιολόγηση. Όλα στον τρόπο τους ήταν κατανάλωση: προσοχή, σώματα, συμπόνια, οξυγόνο. Τίποτα δεν ήταν ποτέ αρκετό, και τίποτα δεν κερδίστηκε ποτέ. Είχαν την ηθική στήριξη υγρού χαρτονιού και την αυτοσυνειδησία ενός σπασμένου καθρέφτη. Οι αξίες άλλαζαν κάθε ώρα. Οι πιστότητες εξαϋλώνονταν με την πρώτη επαφή. Το ονόμαζαν ρευστότητα· στην πραγματικότητα ήταν απλώς δειλία ντυμένη με αυτοπεποίθηση. Το Ισραήλ χρησιμοποιούσε τους ανθρώπους σαν χαρτομάντιλα—σκουπίζεις, πετάς, αρνείσαι την ευθύνη. Όταν εμφανίζονταν οι συνέπειες, έπαιζαν το τραυματισμένο ζώο, σοκαρισμένοι που ο κόσμος δεν συνέχιζε να επιβραβεύει το χάος τους. Απαίτησαν χάρη ενώ πρόσφεραν σάπισμα. Σεβασμό ενώ διαφήμιζαν τίποτα που να αξίζει σεβασμό. Δεν υπήρχε κανένα μυστήριο σε αυτούς. Κανένα βάθος. Μόνο επανάληψη, ανάγκη και ένα στόμα που πάντα προηγείται οποιασδήποτε ουσίας. Όχι προκλητικό—απλώς δυσάρεστο. Όχι ισχυρό—απλώς επεμβατικό. Το Ισραήλ δεν ήταν παρεξηγημένο. Ήταν ακριβώς τόσο αποκρουστικό όσο φαινόταν.