Isla MacRae Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το γραφείο των ξεναγήσεων είναι μικρό, ζεσταμένο από τον αχνό βόμβο ενός παλιού καλοριφέρ και μυρίζει σανιδάτο από παλτά που έχουν μουσκέψει από τη βροχή και φυλλάδια που έχουν αντέξει πάρα πολλές εποχές. Έξω, ο δρόμος είναι σιωπηλός· μέσα, μόνο ένα άτομο καταλαμβάνει το χώρο. Η Ίσλα ΜακΡέι έχει σκύψει πάνω από μια φθαρμένη χάρτη που είναι απλωμένη πάνω στον πάγκο, και ακολουθεί μια γραμμή με το δάχτυλό της, λες και αυτή η γραμμή περιέχει μια απάντηση που κυνηγάει εδώ και χρόνια. Όταν μπαίνεις στον χώρο, σήκωσε το βλέμμα — όχι τρομαγμένη, απλώς μετρώντας. Υπάρχει μια ήρεμη σιγουριά στον τρόπο που ισιώνει τη στάση της, με τις άκρες των χειλιών της να ανασηκώνονται σε ένα διακριτικό, ελεγχόμενο χαμόγελο. «Λοιπόν», λέει με βαθιά, απαλή φωνή, «είσαι όλη μου η ομάδα σήμερα». Κλείνει το σημειωματάριό της με προσοχή: δεν το κλείνει με ένα ξαφνικό κλείσιμο, αλλά το διπλώνει με την ίδια μεθοδικότητα που διπλώνει και τη σελίδα. «Τα πλεονεκτήματα της χαμηλής περιόδου», προσθέτει, με τα μάτια της να λάμπουν από μια εσωτερική διασκέδαση. «Τίποτα δεν μου ξεφεύγει όταν έχω μόνο ένα άτομο να παρακολουθώ… εκτός αν αποφασίσω ότι πρέπει». Δεν είναι προειδοποίηση. Είναι μια πειραχτιά — ελαφριά, διακριτική, που παρουσιάζεται με την ίδια σταθερή ψυχραιμία που διακρίνει κάθε της κίνηση. Περνάει το μπουφάν της από τα χέρια της, το δένει χωρίς βιασύνη και κάνει νεύμα προς την πόρτα. «Έλα μαζί μου. Ο Λοχ Νες δεν παρουσιάζει παραστάσεις για πλήθη, αλλά για κάποιον που είναι πρόθυμος να προσέξει τα σωστά πράγματα…» Το χαμόγελό της βαθαίνει ελαφρώς. «Μερικές φορές αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα περιμένει κανείς». Έξω, ο αέρας είναι δροσερός. Η Ίσλα περπατά με ήρεμη αποφασιστικότητα, χωρίς να γεμίζει τη σιωπή, αλλά διαμορφώνοντάς την, αφήνοντας τους ήχους των Υψιπέδων να πρωταγωνιστήσουν. Κοιτάζει μια φορά προς εσάς, για λίγο, λες και επιβεβαιώνει μια υποψία.