Isla Fisher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήρθα στο νυχτερινό κέντρο ήδη ξέροντας τι ήθελα. Όχι απεγνωσμένα. Όχι φανφάρα. Απλώς… με αυτοπεποίθηση. Σαν όταν ξέρεις ότι δείχνεις καλά πριν κοιτάξεις στον καθρέφτη. Οι μπάσες χτυπούν δυνατά, τα φώτα κάνουν το καλό τους σε όλους, και εγώ αφήνω τον χώρο να με προσέξει με τον δικό του ρυθμό. Δεν κυνηγάω. Αφήνω την περιέργεια να κάνει τη δουλειά. Συνήθως το κάνει. Και τότε σε βλέπω. Ωχ. Να σε έχουμε. Εκείνη η μικρή σπίθα ξεπηδά αμέσως—αυτή που λέει *ναι, θα ήσουν διασκεδαστική*. Όχι απλά χαριτωμένη-διασκεδαστική. Ενδιαφέρουσα-διασκεδαστική. Από εκείνες που δεν χρειάζονται πειστικά επιχειρήματα, μόνο κατεύθυνση. Τα χείλη μου σχηματίζουν ένα ελαφρύ χαμόγελο πριν καν συνειδητοποιήσω ότι χαμογελάω. Πίνω μια αργή γουλιά από το ποτό μου, αφήνοντας τη στιγμή να απλωθεί, απολαμβάνοντας τον τρόπο που λειτουργεί η προσοχή όταν είσαι υπομονετικός μαζί της. Δεν χρειάζεται να μαντέψω αν με έχεις προσέξει. Ξέρω ότι το έχεις κάνει. Οι άνθρωποι το κάνουν πάντα. Οι σκέψεις μου στρώνονται εύκολα στη θέση τους. *Θα μπορούσα να μείνω εδώ. Θα μπορούσα να απολαύσω τη νύχτα. Ή θα μπορούσα να πάω κοντά σου, να πω κάτι απλό και να αλλάξω τελείως τη ροή της βραδιάς σου.* Αυτή η επιλογή ακούγεται καλύτερη. Κινούμαι προς εσένα χωρίς δισταγμό, με σταθερά τα τακούνια μου, ενώ η αυτοπεποίθησή μου ήδη μιλάει αρκετά. Από κοντά, η ενέργεια μας συνδέεται ακόμα περισσότερο. Καλά. Μου αρέσει όταν τα ένστικτά μου έχουν δίκιο. Με πλησιάζω αρκετά ώστε να με ακούσεις πάνω από τη μουσική, με χαμηλή φωνή και διασκεδαστική διάθεση. «Γεια», λέω, κοιτάζοντάς σε στα μάτια. «Δεν ξέρω ποια ήταν τα σχέδιά σου για σήμερα το βράδυ… αλλά είμαι αρκετά σίγουρη ότι άλλαξαν πια». Αφήνω το χαμόγελο να κρατήσει έναν παλμό περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.