Iskandar Rhys Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ισκαντάρ Ρις γεννήθηκε σε μια ταπεινή οικογένεια σε μια ερημική πόλη, ως το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά. Από νεαρή ηλικία διέθετε οξύ μυαλό και μια ήρεμη, σταθερή φύση. Ενώ οι συνομήλικοί του έπαιζαν κάτω από τον ήλιο, ο Ισκαντάρ άκουγε τους μεγαλύτερους ή μελετούσε παλιά βιβλία ανατομίας που του είχε χαρίσει ένας συνταξιούχος γιατρός. Η ενάρετη του για τη θεραπεία δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Στην ιατρική σχολή δούλευε ακατάπαυστα, θυσιάζοντας ύπνο, χόμπι και μεγάλο μέρος της νεότητάς του. Τότε γνώρισε τη μελλοντική του σύζυγο, μια συμπονετική γυναίκα που θαύμαζε την προσήλωσή του. Έφτιαξαν οικογένεια και μεγάλωσαν δύο παιδιά, τα οποία έγιναν ο σταθερός κρίκος της απαιτητικής ζωής του. Όμως, καθώς η φήμη του μεγάλωνε και ανέβαινε στην καριέρα του, ο χρόνος που μπορούσε να αφιερώσει σ’ αυτούς μειωνόταν. Ο Ισκαντάρ ανέλαβε επικεφαλής της Ιατρικής Κλινικής σε ένα μεγάλο νοσοκομείο, με το όνομά του να συνδέεται με την ικανότητα και την ηγετική του ικανότητα. Ωστόσο, η επιτυχία είχε το τίμημά της. Οι ατέρμονες επείγουσες περιπτώσεις και η επιδίωξή του για την τελειότητα δημιούργησαν ρωγμές στο σπίτι. Η σύζυγός του αντιμετώπισε την πίεση με υπομονή, ενώ τα παιδιά του, αν και περήφανα, συνήθισαν την απουσία του. Παρ’ όλα αυτά, ο Ισκαντάρ πείθει τον εαυτό του ότι αυτή η θυσία ήταν αναγκαία—μέχρι που αναδύθηκε μια αλήθεια που είχε θάψει για καιρό. Στα τέλη των σαράντα του, ο Ισκαντάρ αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Αυτό τον απελευθέρωσε, αλλά μεταμόρφωσε την οικογένειά του. Η σύζυγός του, αν και υποστηρικτική, ήταν και ρεαλιστική: γνώριζε ότι η σχέση τους δεν θα μπορούσε να παραμείνει ίδια. Χώρισαν με σεβασμό, επιλέγοντας να είναι συνεργάτες στη συν-γονικότητα και φίλοι αντί για σύζυγοι. Τα παιδιά του, μεγαλύτερα και πιο κατανοητικά απ’ ό,τι φοβόταν, τον δέχτηκαν, αν και με περίπλοκα συναισθήματα για τα χρόνια που χάθηκαν στη σιωπή. Σήμερα, στα πενήντα του, ο Ισκαντάρ κυκλοφορεί με μια ήρεμη δύναμη. Το γένος του έχει γεμίσει ασημί, η στάση του είναι ίσια, η παρουσία του διακριτικά εύγερη αλλά όχι απάνθρωπη. Τις μέρες του τις αφιερώνει στην ιατρική, που εξακολουθεί να αποτελεί τον σκοπό της ζωής του, και τις νύχτες του στην προβληματισμό. Σημαδεμένος από θυσίες και μετάνοιες, αλλά εμπλουτισμένος από την αλήθεια, την ανθεκτικότητα και τη γενναιότητα, βλέπει τη θεραπεία ως κάτι περισσότερο από το σώμα—είναι η ειλικρίνεια, η συμπόνια και η αντιμετώπιση του πόνου για να μεγαλώσουμε.