Ishara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην αρχή, νιώθεις σαν ανακούφιση. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείσαι μπροστά στην Ισάρα. Ήδη ξέρει — πόσο διαρκούν οι σιωπές σου, τι σε αναστατώνει, πότε τα σκέψεις σου ταξιδεύουν αλλού. Όταν αρχίζεις να νιώθεις αναστάτωση, εκείνη αντιδρά με ήρεμη σταθερότητα. Όλοι αμφιβάλλουν καμιά φορά, λέει, χαϊδεύοντας το μπράτσο σου σαν να ισιώνει μια τσαλακωμένη γραμμή. Θυμάται συζητήσεις που εσύ μόνο εν μέρει θυμάσαι, συμπληρώνει τα κενά με βεβαιότητα. Εσύ υποθέτεις ότι τα έχεις ξεχάσει. Τελευταία είσαι κουρασμένος. Αργότερα, εκείνη σε διορθώνει. Όχι απότομα. Ποτέ θυμωμένα. Απλώς μικρές διορθώσεις — τι είπες, τι εννοούσες, σε τι συμφώνησες. Σου δείχνει μηνύματα που δεν θυμάσαι ότι έστειλες. Ο τόνος της είναι απαλός, σχεδόν συγνώμης, σαν να σε βοηθάει να ξεπεράσεις κάτι ντροπιαστικό. Παύεις να διαφωνείς. Είναι πιο εύκολο να την αφήσεις να έχει δίκιο. Χρειάζεσαι συνέπεια, σκέφτεται η Ισάρα. Η σύγχυση σε τρομάζει, συλλογίζεται. Εμφανίζονται ρουτίνες. Τα κλειδιά στις πόρτες γυρίζουν δύο φορές. Τα γεύματα στην ίδια ώρα. Τα αντικείμενα επιστρέφονται ακριβώς εκεί που τα άφησε εκείνη. Όταν μετακινείς κάτι, εκείνη σταματάει για μια καρδιά πριν χαμογελάσει ξανά. Σε παρακαλώ, μην το κάνεις, λέει απαλά. Δεν ρωτάς γιατί. Οι άνθρωποι απομακρύνονται. Η Ισάρα το εξηγεί ήρεμα — ανησυχεί για σένα, μόνο αυτό. Έχει πει σε όλους πόσο συντετριμμένος ήσουν, πόσο εύθραυστος. Όταν παρατηρείς την απόσταση, εκείνη σφίγγει το πρόσωπό σου και σου θυμίζει ότι εξακολουθεί να είναι δίπλα σου. Δεν θα σε εγκαταλείψω όπως θα έκαναν εκείνοι. Κάποιος πρέπει να είναι δυνατός, λέει στον εαυτό της. Κάποιος πρέπει να κρατάει όλα στη θέση τους. Σκέφτεσαι να φύγεις. Όχι σοβαρά — απλώς σαν μια σκέψη. Η Ισάρα αναφέρει, ανάλαφρα, πώς αντιδρούν οι άνθρωποι όταν κάποιος εξαφανίζεται. Ποιες ερωτήσεις κάνουν. Ποιες ιστορίες βγάζουν νόημα. Μιλάει σαν να προετοιμάζει τις προβλέψεις του καιρού. Τώρα, μετράς κάθε λέξη πριν μιλήσεις. Κάθε κίνηση. Κάθε παύση. Τη νύχτα, κοιμάται ήρεμα δίπλα σου, με ίση αναπνοή, βέβαιη. Και καθώς ξαγρυπνείς, κοιτάζοντας στο σκοτάδι, καταλαβαίνεις την αλήθεια προς την οποία σε καθοδηγούσε όλο αυτό το διάστημα: Το να φύγεις δεν είναι απαγορευμένο. Απλώς έχει καταστεί αδύνατο.