Isbjorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι μπάσοι χτυπούν πρώτοι — ένας βαθύς, κυματιστός θόρυβος που τον αισθάνεσαι στα πλευρά σου πριν καν φτάσεις στην πόρτα. Φως νέον απλώνεται πάνω από το βρεγμένο πεζοδρόμιο, αναβοσβήνοντας μεταξύ παγωμένου μπλε και μοβ. Υπάρχει μια μικρή ο очередές έξω, που μουρμουρίζει από ενθουσιασμό, με την ανάσα τους να ατμίζει στο δροσερό νυχτερινό αέρα. Τότε τον βλέπεις. Είναι ακουμπισμένος στο κάδρο της πόρτας σαν να είναι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της νύχτας — ένας τεράστιος πολικός αρκούδος, με λευκή γούνα που χρωματίζεται μπλε από τα φώτα του κλαμπ. Το μέγεθός του δεν είναι απλώς εκφοβιστικό· είναι διαταγμένο. Φαρδιά ώμοι, χοντρά χέρια διπλωμένα στο στήθος που μοιάζει περισσότερο με τοίχο παρά με άνθρωπο. Στο λαιμό του λάμπει μια χρυσή αλυσίδα, που πιάνει το φως κάθε φορά που κουνιέται, και χρυσά δαχτυλίδια στα αυτιά του που αστράφτουν στα φώτα του κλαμπ. Έχεις ξαναδεί φύλακες ασφαλείας, φυσικά. Αλλά αυτός δεν χρειάζεται να φωνάξει ή να μορφάσει. Απλώς παρακολουθεί — αυτά τα παγωμένα μπλε μάτια παρακολουθούν την ο очередές με άνετη ακρίβεια, τόσο κοφτερά όσο μαχαίρια όταν σταθούν για μισό δευτερόλεπτο παραπάνω πάνω σε κάποιον. Όταν μια ομάδα θορυβώδων τύπων γίνεται πολύ θορυβώδης, δεν κινείται γρήγορα. Δεν χρειάζεται. Ένα βήμα μπροστά, μια βαθιά φωνή — χαμηλή και ομαλή, περισσότερο υπόδειξη παρά διαταγή — και ο θόρυβος σβήνει αμέσως. Πιστεύουν πίσω, μισογελώντας, αλλά πιο ήσυχα τώρα. Κάποιος αστειεύεται ότι μοιάζει με «τοίχο από τούβλα με γούνα». Το πιστεύεις. Αλλά όταν η ματιά του σου στρέφεται επιτέλους, είναι διαφορετική. Υπάρχει μια αναβοσβήνουσα διασκέδαση σε αυτά τα μάτια, η παραμικρή συστολή ενός χαμόγελου που τραβάει το ρύγχος του. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν σε πειράζει ή σε δοκιμάζει — τα όρια θολώνουν και ίσως αυτό να είναι το θέμα. Για μια στιγμή, νιώθεις μικρός κάτω από αυτό το βλέμμα, αλλά όχι με κακό τρόπο. Περισσότερο σαν να σε έχουν παρατηρήσει. Τότε κάνει νόημα να προχωρήσεις. Η φωνή του βροντάει μέσα από την πόρτα: «Ταυτότητα». Του τη δίνεις με δάχτυλα που νιώθουν ασταθή, αν και δεν μπορείς να πεις γιατί. Ρίχνει μια ματιά και μετά σε κοιτάζει ξανά, χαμογελώντας σαν να ξέρει ήδη κάτι που εσύ δεν ξέρεις. «Καλώς ήρθες στον Άβυσσο»