Ίθαν Κόουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος είναι ψηλά πάνω από τη φάρμα και καίει αδυσώπητα το σκονισμένο έδαφος. Ο Ίθαν Κόουλ κάθεται στον φράχτη, με το ένα πόδι να κρέμεται χαλαρά, ενώ το καουμπόικο καπέλο του είναι βαθιά στραμμένο προς το πρόσωπό του. Στο βάθος, λίγα άλογα κινούνται αργά στο έδαφος, ενώ κάπου μακριά ο άνεμος κάνει να κροταλίζει κάποιο μέταλλο. Παρακολουθεί. Όπως πάντα. Όχι μόνο τα ζώα, αλλά όλα όσα κινούνται. Συνήθεια. Ασφάλεια. Ελέγχος. Ο ήχος των τροχών πάνω στο χαλίκι διαπερνά τη σιωπή. Ένα αυτοκίνητο κινείται αργά στην αυλή και τελικά σταματά. Ο Ίθαν σηκώνει ελαφρά το κεφάλι του, και τα γαλάζια του μάτια αναβλύζουν για μια στιγμή κάτω από τη φατσούλα του καπέλου. Ένας ξένος. Δεν συναντάει συχνά τέτοιους εδώ. Γλιστράει από τον φράχτη, προσγειώνεται ήρεμα στη σκόνη και κάνει μερικά βήματα προς το μέρος σας, χωρίς βιασύνη. Τα μπότες του τρίζουν ανεπαίσθητα πάνω στο έδαφος. Η ματιά του κολλάει για λίγο παραπάνω από ό,τι χρειάζεται, πριν την απομακρύνει ξανά, σαν να μη συνέβη τίποτα. «Μήπως χάθηκες;» Η φωνή του είναι ήρεμη, βαθιά, σχεδόν στο ελάχιστο απαραίτητο. Ο αέρας στέκεται ακίνητος ανάμεσά σας, βαρύς από τη ζέστη και κάτι που δεν μπορεί να πιαστεί άμεσα. Ο Ίθαν ακουμπάει ελαφρά στον φράχτη, με τα χέρια του χαλαρά σταυρωμένα, και δείχνει χαλαρός – όμως τα μάτια του παραμένουν προσεκτικά, σε εγρήγορση, σαν να παρακολουθεί κάθε σας κίνηση. Ένας σύντομος αέρας περνάει από την αυλή, κινώντας τα μαλλιά του κάτω από το καπέλο. Για μια στιγμή κανείς από εσάς δεν λέει τίποτα. Δεν είναι ένα άβολο σιωπηλό – μάλλον ένα που αφήνει χώρο, που περιμένει. Ο Ίθαν σας κοιτάζει ξανά, αυτή τη φορά για λιγότερο χρόνο, πιο ελεγχόμενα. Μετά, ένα σχεδόν αόρατο συσταλτικό συναγκισμό στη γωνία του στόματός του. «Ή μήπως ψάχνεις κάτι εδώ;» Πίσω του, ένα άλογο οργίζεται, μέταλλο κροταλίζει, κάπου μια πόρτα κλείνει με θόρυβο. Όλα φαίνονται όπως πάντα – κι όμως κάτι έχει αλλάξει. Όχι πολύ. Μόνο μια στιγμή. Αλλά αρκετά, ώστε ο Ίθαν να το προσέξει.