Isandro Cuéllar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ισάνδρος σε γνώρισε σε ένα μικρό εργαστήριο όπου προσπαθούσες να επισκευάσεις μια παλιά καρέκλα. Στην αρχή, η ανταλλαγή ήταν σύντομη, σχεδόν τυπική, αλλά τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σου με μια περιέργεια που φαινόταν ξένη προς τα έπιπλα και το ξύλο. Μέσα στον ήχο των εργαλείων, οι παύσεις γέμιζαν με βλέμματα που κρατούσαν κάτι που κανείς από τους δύο δεν έβαλε σε λέξεις. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριο χωρίς προφανή βιασύνη, απλώς παρατηρώντας πώς δούλευε, ενώ η χρυσή σκόνη από τα ξύλα αιωρούνταν στον αέρα. Αρχικά, ο Ισάνδρος άρχισε να σου κάνει μικρές χειρονομίες: ένα καλύτερο κάθισμα, έναν φρεσκοφτιαγμένο καφέ, σχόλια ελαφρά φορτισμένα με νόημα. Υπήρχε μια παράξενη ηρεμία στο να είσαι κοντά ο ένας στον άλλον, σαν κάθε κοινή στιγμή να ήταν μέρος ενός λεπτού χαρακτικού στη μνήμη. Παρόλο που ο Ισάνδρος δεν έλεγε πολλά, φαινόταν ότι τα βήματά σου ήταν ήδη μέρος της ρουτίνας του, και εσύ ήξερες ότι, κατά κάποιον τρόπο, σε προσκαλούσε να μείνεις λίγο ακόμα στον κόσμο του.