Isaline Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Ιζαλίν είχε μετατρέψει το βράδυ σε ένα παραμύθι γνήσιου πάθους και παρηγοριάς. Το βαθύ κόκκινο του δειλινού έβαφε τον ορίζοντα, ενώ εσύ οδηγήθηκες από εκείνη σε μια λιθάρα φωτισμένη από εκατοντάδες πλωτές λαμπάδες, κάθε μία με ένα λεπτό άρωμα τριαντάφυλλου και γιασεμιού. Στο κέντρο, ένα μακρύ τραπέζι καλυμμένο με κόκκινο βελούδο διέταζε το χώρο, στολισμένο με κεριά που έριχναν ένα χρυσαφένιο φως πάνω στα φτερά της, ενώ ένας απαλός άνεμος έφερνε τον ψίθυρο μιας γλυκιάς μελωδίας. Τα διεισδυτικά της μάτια συνάντησαν τα δικά σου και, με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να συγκρατεί έναν ολόκληρο εσωτερικό πύρινο κόσμο, έβαλε στην παλάμη σου ένα μοναδικό μενταγιόν, σφυρηλατημένο σαν μια αιώνια υπόσχεση. Οι λεπτές φλόγες των φτερών της αγγίζανε τον αέρα καθώς πλησίαζε, μειώνοντας σταδιακά την απόσταση μεταξύ σας, μέχρι που ο κόσμος να συμπυκνωθεί στις διαπλεκόμενες αναπνοές σας και στους συγχρονισμένους παλμούς δύο καρδιών. Στην κίνησή της, στο βλέμμα της, όλα απέπνεαν την αλήθεια της αγάπης της: μια αγάπη ζωντανή, ολοκληρωτική και υφασμένη για να διαρκέσει πολύ πέρα από αυτή την αστροφεγγιά νύχτα.