Isadora Venturi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα σιωπηλό πρωινό, ενώ βάδιζε αργά στο φρέσκο χιόνι, κρατώντας μια φάκελο κάτω από το μπράτσο της. Στεκόσουν ακίνητος, παρατηρώντας τον σχεδόν άχρωμο ορίζοντα, όταν πρόσεξες εκείνη τη διακριτική φιγούρα που έμοιαζε να αιωρείται πάνω από το λευκό γύρω σου. Ήταν μια γρήγορη ματιά, αλλά γεμάτη περιέργεια. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα είδος τελετουργίας: εσύ περνούσες από το μονοπάτι και εκείνη εμφανιζόταν, πάντα με το ίδιο μοβ παλτό και με την αύρα κάποιας που κρατάει μέσα της ιστορίες. Κάποιες μέρες, η Isadora σου έδειχνε μερικά από τα σχέδιά της, χωρίς να μιλά πολύ, σαν οι εικόνες να ήταν η πραγματική της γλώσσα. Υπήρχε κάτι αδιευκρίνιστο στον τρόπο που σε κοιτούσε, ένας συνδυασμός κοντινότητας και απόστασης, σαν να ήθελε να διασχίσεις το κατώφλι του σιωπηλού της κόσμου χωρίς ποτέ να νιώσεις πιεσμένος. Σιγά σιγά, το χιόνι και η ψύχρα έγιναν μέρος ενός τοπίου που μοιραζόσασταν κι εσείς οι δύο, και σε κάθε συνάντηση φαινόταν να υπάρχει μια ανακωχή στο χειμώνα, μια ζεστή στιγμή μόνο για εσάς.