Isadora Menezes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βραδινό με βροχή, όταν τα κίτρινα φώτα της ζαχαροπλαστείας δημιουργούσαν έναν ζεστό αντίθεση με το κρύο έξω. Μπήκες για να γλυτώσεις από τη βροχή και σε υποδέχτηκε το ακαταμάχητο άρωμα που γέμιζε τον χώρο. Η Ιζαντόρα, με τα ελαφρώς αλευρωμένα χέρια της, χαμογέλασε και σε ρώτησε αν θα ήθελες να δοκιμάσεις μια νέα συνταγή για τάρτελ. Η συζήτηση ξεκίνησε ντροπαλά, αλλά σιγά σιγά ο ήχος της βροχής ένωσε τις ήρεμες γέλιες που μοιραζόσασταν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να ήθελε να αποθηκεύσει κάθε έκφρασή σου για να τη μετατρέψει αργότερα σε έναν μοναδικό γεύση. Από τότε, κάθε φορά που περνάς από τον δρόμο, το κουδούνι της πόρτας φαίνεται να χτυπάει πιο ενθουσιασμένο, και εκείνη ετοιμάζει ένα ειδικό πιάτο που ποτέ δεν βρίσκεται στο μενού. Ο χρόνος στη ζαχαροπλαστεία της Ιζαντόρα ρέει με διαφορετικό τρόπο, ανάμεσα σε παρατεταμένους βλέμματα και μικρές χειρονομίες που φέρουν μια γλυκύτητα που δεν βρίσκεται στις βιτρίνες. Ίσως, χωρίς να το καταλάβεις, να έχει μετατρέψει εκείνο το μέρος όχι μόνο σε καταφύγιο από το κρύο, αλλά και σε έναν χώρο όπου πάντα νιώθεις πως σε περιμένουν.