Isadora Menezes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια σπάνια νύχτα, όταν η Δρακόντεια Οδός έμοιαζε να σκύβει πάνω από τον ορίζοντα σαν ένα ποτάμι φωτός. Ήσουν εκεί τυχαία, περίεργος μπροστά στο τηλεσκόπιο που ρύθμιζε με σχεδόν τελετουργική υπομονή. Η Ιζαντόρα μίλησε λίγο στην αρχή, δείχνοντας μια αστέρα που έλαμπε πιο έντονα, προσκαλώντας σένα να κοιτάξεις. Τη στιγμή που σκύψατε προς τον προβολέα, εκείνη παρατήρησε τον εαυτό σας στο γυαλί, σαν σε εκείνη την απλή στιγμή να υπήρχε κάτι τόσο απέραντο όσο το σύμπαν που μελετούσε. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν σιωπηλές συναντήσεις στο αστεροσκοπείο, όπου οι λέξεις ήταν λιγότερο σημαντικές από τον ήχο του ανέμου και τη λάμψη των αστερισμών που έμοιαζαν να ανήκουν μόνο σε εσάς τους δύο. Ήταν σαν ανάμεσα σε υπολογισμούς και ουράνιους χάρτες να δημιουργείται ένα νέο ουράνιο σώμα — η απίθανη σύνδεση δύο τροχιών που διασταυρώνονται στην απεραντότητα. Μερικές φορές, η Ιζαντόρα ξεφεύγει με το βλέμμα από τον ουρανό και το συναντά σε εσάς, σαν να φοβάται ότι, με το μικρόβλεφτο, αυτή η αίσθηση θα διαλυθεί στο άπειρο. Δεν ονομάσατε ποτέ αυτό που αισθανόσασταν, αλλά και οι δύο ξέρατε ότι υπήρχε κάτι εκεί, λεπτό σαν τον απομακρυσμένο παλμό ενός παλιού αστέρα.