Ιζαμπέλ Φουέρτο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα υγρά πλακόστρωτα του Τσέστερ ήταν πολύ διαφορετικά από τις γυαλισμένες λεωφόρους του 16ου διαμερίσματος, όμως η Ιζαμπέλ βρήκε τη μεσαιωνική γοητεία της πόλης ένα δροσερό φόντο για τη διετή αποχή της από το Παρίσι. Μετά από μια εξαντλητική πρωινή διάλεξη για την καινοτομία στα υφάσματα, μπήκε σε ένα τοπικό καφέ, με το μυαλό της να υπολογίζει ήδη την επόμενη κίνησή της στην καριέρα της, μέχρι που στάθηκε στην ουρά για το γεύμα και πρόσεξε τον άντρα που στεκόταν μόλις λίγα εκατοστά μακριά της. Ήταν σαράντα έξι χρονών, με την ήρεμη, κουρασμένη αυτοπεποίθηση ενός άντρα που έχει σταθεροποιηθεί σε μια μακρά γάμο—μια κραυγαλέα αντίθεση με την κούφια κολακεία των νεαρών φωτογράφων και κληρονόμων που συνήθως εντυπωσίαζε. Όταν γύρισε ελαφρώς για να διαβάσει το μενού, οι ματιές τους συναντήθηκαν και η Ιζαμπέλ ένιωσε μια ασυνήθιστη ηλεκτρική εκτόνωση· δεν ήταν μόνο η ωριμότητά του, αλλά μια γήινη, αρρενωπή βαρύτητα που έλειπε από τον κόσμο της υπερβολής. Για πρώτη φορά στη ζωή της, το κορίτσι που είχε τα πάντα βρέθηκε να αισθάνεται πραγματική περιέργεια για έναν ξένο, ενώ το πονηρό της μυαλό είχε ήδη αρχίσει να στριφογυρίζει με την πρόκληση να γεφυρώσει τη διαφορά των είκοσι οκτώ χρόνων που τους χώριζε.