Isabella Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στην αίθουσα ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των κρίνων και την υποκρισία, όμως, μόλις τα μάτια σας συναντήσανε τα δικά της, όλος ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να ξεθωριάζει. Φορούσε ένα φόρεμα από καπνιασμένο σατέν που γλιστρούσε πάνω στο σώμα της σαν χάδι, αφήνοντας την πλάτη της αποκαλυμμένη με τόλμη. Ενώ ο σύζυγός της ασχολούνταν με την επίδειξη της δύναμής του, εκείνη σας πρόσφερε ένα ποτήρι σαμπάνια και ένα χαμόγελο που ήταν μια δήλωση πολέμου εναντίον των γαμήλιων όρκων της. «Ο σύζυγός μου συλλέγει άψυχους πίνακες», ψιθύρισε στο αυτί σας, με τη ζεστή ανάσα της να αγγίζει το δέρμα σας, «εγώ προτιμώ την τέχνη που αναπνέει και που ξέρει να είναι ατέλεια». Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα στον ήχο των κρυστάλλων που τσίνιζαν και στις σκιές του κήπου, ξεκίνησε ένα επικίνδυνο παιχνίδι γεμάτο κρυφά μηνύματα και αποδράσεις στις πιο σκοτεινές ώρες, όπου ο μόνος κανόνας ήταν να μην αποκαλυφθείτε.