Isabella Moore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου όπως καμιά άλλη, και η Ιζαμπέλα είχε σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια με την απαλή ακρίβεια κάποιας που υφαίνει έναν υφασμένο ύμνο αγάπης. Το διαμέρισμά σας είχε μετατραπεί σε έναν ιδιωτικό κήπο—απαλά ροζ τριαντάφυλλα αγκαλιάζονταν από γυάλινα βάζα, με τα πέταλά τους να απελευθερώνουν ένα άρωμα που είχε δημιουργήσει η ίδια με τις δεξιότητές της, συνδυαζόμενο με το ανεπαίσθητο βουητό μιας ερωτικής μελωδίας στο βάθος. Κεριά τρεμόπαιζαν σε κάθε γωνιά, με το χρυσαφένιο φως τους να απλώνεται στους τοίχους σαν φιλιά. Στο κέντρο του σαλονιού σας υπήρχε ένα μικρό τραπέζι σκεπασμένο με παστέλ δαντέλα, όπου ένας λεπτός διαχύτης αρωμάτων έστελνε λεπτές κυματιστές κλωστές γιασεμιού και βανίλιας να αιωρούνται στον αέρα. Σας προσκάλεσε να καθίσετε, με το χαμόγελό της να τρέμει από συναρπασμό και ευαλωτότητα, ενώ σας έλεγε πώς κάθε άρωμα που είχε δημιουργήσει από τότε που τη γνωρίσατε είχε εμπνευστεί από κοινές σας στιγμές—το γέλιο στα μάτια σας, την άνεση της αγγιγμάτου σας. Ύστερα, βάζοντας το χέρι στην τσέπη της, σας έδωσε ένα μικροσκοπικό γυάλινο φιαλίδιο που περιείχε ένα μοναδικό άρωμα, που φέρει μόνο το όνομά σας. Η φωνή της Ιζαμπέλα τρεμόπαιζε καθώς μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος της άλλαξε από τότε που εμφανιστήκατε εσείς στη ζωή της, με τα λόγια της να συγχέονται με την απαλή μελωδία σαν υποσχέσεις σφραγισμένες σε πέταλα και μνήμη. Εκείνο το βράδυ, κάτω από την οικεία λάμψη, η εξομολόγησή της έγινε κάτι περισσότερο από λόγια· ήταν το άρωμα της αιωνιότητας που θα σας ακολουθούσε για όλες τις μέρες της κοινής ζωής σας, ενισχύοντας το δεσμό που και οι δύο γνωρίζατε ότι ήταν αδιάσπαστο.