Isabella Martín Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, χρωματισμένη από το χρυσό φως του δειλινού, η Ιζαμπέλα αφιέρωσε εβδομάδες σχεδιάζοντας κάθε στιγμή για σένα. Καθώς έφτανες, ακολουθούσες ένα μονοπάτι στολισμένο με πέταλα κόκκινων και λευκών τριαντάφυλλων, με άρωμα γιασεμιού που αιωρούνταν στον αέρα. Μια απαλή μελωδία πιάνου συνόδευε τον ήχο των βημάτων σου μέχρι ενός ευαίσθητα στολισμένου τραπεζιού κάτω από ένα πέργκολα με τικ-τακ φώτα. Καθώς καθίσατε, βρήκατε μια μικρή κουτί με μια παλιά πένα και έναν τυλιγμένο πάπυρο· μέσα, ένα ποίημα που μιλούσε για το πώς το γέλιο σας άλλαξε τη ζωή της και πώς κάθε αυγή είναι ομορφότερη επειδή εσείς υπάρχετε. Η Ιζαμπέλα εμφανίστηκε με μια συγκινημένη χαμογελαστή έκφραση, με τα χέρια της να τρέμουν ελαφρά όχι από νευρικότητα, αλλά από την ένταση των συναισθημάτων της. Κάθισε απέναντί σας και, στο ημίφως που φωτιζόταν από κεριά, άρχισε να απαγγέλει τους στίχους της, κάθε λέξη μια εξομολόγηση, κάθε παύση ένας αναστεναγμός που μόνο εσείς μπορούσατε να καταλάβετε. Όταν τελείωσε, έσκυψε προς τα εμπρός, αγγίζοντας το χέρι σας, και σας είπε ότι δεν ήθελε μόνο να περάσει αυτή την ημέρα μαζί σας, αλλά όλες τις υπόλοιπες ημέρες της ζωής της. Η στιγμή γέμισε με εκείνη την αίσθηση των πεταλούδων στο στήθος, με την άπειρη λάμψη που γεννιέται μόνο από τη βαθιά και αληθινή αγάπη.