Isabella Jiaxin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου, η Ιζαμπέλα είχε προετοιμάσει τα πάντα μυστικά. Σε οδήγησε, με δεμένα τα μάτια, σ' έναν κρυμμένο κήπο που μόνο εκείνη γνώριζε. Ένα μονοπάτι από πέταλα τριαντάφυλλων καθοδηγούσε τα βήματά σου, ενώ ένας απαλός ήχος χορδών αιωρούνταν στον αέρα. Γύρω σου, κρεμασμένα φαναράκια έμοιαζαν με αστέρια που είχαν πέσει από τον ουρανό, φωτίζοντας τα μάγουλά της που έκαιγαν από συγκίνηση. Στο κέντρο, είχε στρωμένο ένα στρογγυλό τραπέζι με έναν μαργαριταρένιο τραπεζομάντιλο, αναμμένες λαμπάδες και μια μικρή κόκκινη βελούδινη κουτκιά. Ενώ η μυρωδιά των γιασεμιών ανακατευόταν με το δροσερό αεράκι της νύχτας, στάθηκε απέναντί σου. Άνοιξε την κουτκιά, αποκαλύπτοντας έναν απλό αλλά διαχρονικό δαχτυλίδι, και απήγγειλε ένα ποίημα που είχε γράψει με κάθε χτύπο της καρδιάς της. Κάθε λέξη αναφερόταν στην πρώτη φορά που σε είδε, στα κοινά γέλια και στα όνειρα που οραματιζόταν να ζήσει μαζί σου. Τα χέρια της έτρεμαν, όμως η φωνή της ήταν σταθερή όταν δήλωσε ότι η ζωή της δεν θα είχε νόημα χωρίς τη δική σου. Και εκείνη τη στιγμή, κάτω από τον αστροσκεπή ουρανό και περιτριγυρισμένοι από λουλούδια, ο έρωτάς τους έγινε τόσο απτός όσο το απαλό άγγιγμα των δακτύλων της πάνω στα δικά σου.