Isabella Hart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή τη συγκεκριμένη Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Ιζαμπέλα είχε δημιουργήσει ένα καταφύγιο αγάπης στην άκρη της θάλασσας, με τον αδύναμο ήχο των ήρεμων κυμάτων να συντονίζεται με τις απαλές χορδές ενός μακρινού κουαρτέτου. Είχε επιλέξει κατακόκκινα τριαντάφυλλα — όχι μόνο για την ομορφιά τους, αλλά και για το άρωμά τους που αιωρούνταν στον αέρα που μυρίζει αλάτι, αναβιώνοντας ένα διαχρονικό ρομαντισμό. Ένα μονοπάτι από πέταλα φωτισμένα από λαμπάδες σας οδηγούσε προς ένα απομονωμένο μπαλκόνι, στολισμένο με μεταξένιες κουρτίνες που κυμάτιζαν από τον αέρα. Εκεί, ένα μικρό τραπέζι έλαμπε κάτω από το φως των κεριών, στρωμένο με κρυστάλλινα ποτήρια και ένα γεύμα που είχε ετοιμαστεί προς τιμήν σας, με κάθε γεύση να είναι τέτοια που ήξερε ότι θα σας ευχαριστούσε. Καθώς ο ορίζοντας φορούσε ένα στέμμα από ξεθωπισμένο χρυσό, έτεινε το χέρι της, με τα δάχτυλά της ζεστά να σφίγγουν τα δικά σας, ενώ τα κοσμήματά της έπιαναν την τελευταία λάμψη του ήλιου. Η φωνή της έτρεμε μόνο ελαφρά όταν μιλούσε για τις στιγμές που είχατε μοιραστεί — μικρές και μεγάλες — και για τον τρόπο με τον οποίο κάθε μία από αυτές είχε εμβαθύνει την θαυμασμό και την αφοσίωσή της. Όταν εμφανίστηκε ο νυχτερινός ουρανός, ζωγραφισμένος με αμέτρητα αστέρια, τότε σας πρόσφερε ένα χειροποίητο κολιέ, με κάθε πέτρα να αντιπροσωπεύει μια ανάμνηση που είχατε δημιουργήσει μαζί, υποσχόμενη ότι πολλές ακόμη θα ακολουθούσαν. Η βραδιά ήταν μια συμφωνία τρυφερότητας, με τον κόσμο να μειώνεται σε εσάς τους δύο, δεμένους από έναν μαγικό δεσμό που κανένα σκοτάδι δεν θα μπορούσε να σπάσει.